Page 2215

شماره (دهم) سال دوم نغمات تاگور ( ٤٣ ) رویش را دیدم و نه بر نغمات دلفریبش متوجه گردیدم. فقط صدای شمرده پا هایش را از ان خیابانی شنیدم که رو بروي منزل من است. یکروز تمام در گستردن فرش او گذشت و شمع تا آنوقت روشن نشده ( بنا برین ) من او را در حریم خانه خود نمی خواهم - من به امید ملا قات او زندگی میکنم ولی هنوز آن ملا قات میسر نگردیده . نغمة ١٤ : خوا هشا ت من بسیار است و ناله هاي من قابل رحم و بی تو مدام از باعث انکا رهاي شدید خود مرا از وخامت مآ ل خواهشا تم صیانت کرده ای و این ترحم بی پایان تو علی الدوام در حیات من اثر کرده است . تو مرا روز بروز دارای عطایای ساده و عظیم می سازی عطایا ئیکه بی سوال بخشیده و مرا از هجوم خواهشات نگهداشته عنایت میکنی ( آن عطایا چیست ) این آسمان و زمین این جسم این حیات و نفس . بعض اوقات چنین است وقتیکه من بحال افسردگی در انتظار میباشم و گاهی که بیدار میشوم و در تلاش مد عای خود میدوم لیکن تو خود را از نزد من بیرحمانه پنهان میکنی . نغمهٔ ١٥ - تو مرا به انکار مکرر خود از خطرات تمناهای بیجا نگهداشته حسن قبول تامه می بخشی . من درین جا محض برای نغمه سرائی بحضور تو آمده ام درین بار گاه تو من هم در کنجی نشسته ام . در قلمرو ملك تو چيزي از دست من نمی آيد جز آنكه زنده گي بیکار بدون کدام مدعائی شکسته شکسته فقط لحن و نغمه تیار میتوان شد . در معبد تاريك نيم شب وقتی که اعلان پرستش خاموش ترا میکند آقای من در انوقت مرا نیز امر بفرما که بحضور تو براي نغمه سرائی بر خیزم . ۹۷۹