Page 219

صفحه ( ٣٠ ) سال اول ـ مجلۀ کابل شماره ( ٤ ) خیزید که از بهر وطن کار نمائیم و قتست که ملت همه بیدار نمائیم بر طبق معارف همه رفتار نمائیم هر کرده که نیکو بود اظهار نمائیم از سؤ تنزل همه آگاه نمائید بر حسن ترقی همه را راه نمائید در عام و هنر نیست کنون عصر تغافل تحصیل معارف نبود جای تأمل قانع نتوان گشت بخار از چمن گل مگذار ترقی که بود ننگ تنزل غافل بجهان رتبه آگاه ندارد شك نیست گدا منزلت شاه ندارد فخر و شرف از سیم و زر و لعل و گهر هیچ نازیدن ما جز بهمین علم و هنر هیچ علم است و معارف بجهان کا و دگر هیچ پسند جهان محو کمالات و تو در هیچ ای هیچ بدست از عوض عمر گرامی هشدار که رخ داده بسر مایه تمامی شد منتظمم لطف جهاندار بکابل تا درج کنم پاره اشعار بکابل درد دل خود میکنم اظهار بکابل تا چشم کند کار کنم کار بکابل صد شکر برین خدمت سنجیده گذارم هر نقطه اش از مردمك دیده گذارم عمریست ستایم من دلبریش وطن را بیگانه ندانسته ام از خویش وطن را شاه است مرا گر همه درویش وطن را دوری نگزینم من ازین پیش وطن را بلبل وطن خویش اگر خواند چمن را ( مستغنی ) ما نیز چمن خواند وطن را