Page 2168

شماره ( دهم ) سال دوم مجله کابل (۲) گفتم وقتیکه اهمیت ترجمانیرا فهمیده بودم یاشوق آنرا کرده بودم بعداز سنجشها و تیاریهای زیادی چنین گمان کردم که نکته عمده در ترجمه کردن داشتن اهلیت فهمیدن مطلب میباشد و آخرین استثنائیكه برای فهمیدن مترجم دادم همینکه بیشتر و رسیده تر باشد، و چقدر این سنجش من ناقص بود که این نقص آن بعد از چند ترجمه برایم معلوم شد که داشتن اهلیت فهمیدن مطلب تنهانکته عمده در ترجمانی نیست بلکه عمده یاعمده ترهای دیگر یست اگرمترجم آنهارا ملتفت نشد خطاهایکه اثرشان در محیط دایمیست مرتکب شده میباشد، و از همان وقت بودکه از ترجمه کردن مطالب علمی كه مقصود ما ازین بحث است توبه کردم ، بلکه‌ از همان وقت بود که ببلای خردکاوی ها گرفتار شدم زیرا از يك طرف هر اثر خوبرا که مطالعه میکردم گویا حلقه بر ارمان های که در ترجمه داشتم میافزود ، از طرف دیگر میدیدم: اگر ترجمه کنم بجای خدمت مطبوعات ضرر بآن کردنی هستم و بجای تنویر ذهنیت عمومی تشویش انرا نیز سبب میشوم، آنهم چنین ضرر و چنین تشویشیكه تنهاضمیرم از ان آگاه میبود و چه در سوزش و خراش داردغلطیکه تنهاضمیر از ان آگاه باشد ، و این حال هر بیچا رئیستكه اسرار وخطرهای ترجمه را فهمیده باشد. زیرا: تطبیق دادن الفاظ بالفاظ و یا الفاظ بتعبیر و یا تعبیر بالفاظ و تعبیر بتعبیر بارها مشکلتر ازعملیه تاجر و صرافیستکه پولرا بپول و یا مالرا بپول تبدیل میدهد ، و اگر همچننیكه اندك اهمال ومغالطه‌ کاری تاجر و صراف آنهارا بدروازه‌ های محاکم میکشاند نیز معمول میبود که ترجمانرا در مقابل تطبیقاتش اگر غلط بود محاکمه کنند و منهم خدا ناکرده بترجمه کردن دوام میدادم حتمی بود که در هر ترجمۀ خود بارها محبسرا زیارت میکردم و که داند که شاید مجازات من بارها از آن تاجر اهمال کار سنگین تر میبود زیرا تجاوز او در حق يك نفر و یا چندی خواهد بود ، اما تجاوز من در حق يك جامعه با تمام آن تمام میشد. شکر که چنین مسئولیتی نیست ؟ .. یا اینکه کاشکه میبود !؟ زیرا سر بخود تطبیق دادن گویا در زبان جامعه تصرف کرد نست ، بارها میشود ، بلکه همیشه میشود حتی امکان ندارد نشود که پیشروی يك لفظ و یا تعبیری واقع شود که ۹۳۸