Page 2106

شماره (نهم) سال دوم مجله کابل (۶۰) آوخ که پست گشت مرا همت بلند زنگار غم گرفت مرا طبع غمزداي گردون چه خواهد از من سرگشته ضعیف گیتی چه جوید از من در مانده گدای ای بخت ارنه کوه شدی ساعتی برو ای دولت ارنه باد شدی لحظه بپای گر شیر شرزه نیستی ای فضل کم شکر ور مار گرزه نیستی ای عقل کم گزاي اي بی هنر زمانه مرا پاك در نورد ای کور دل سپهر مرا نيك بر گرای در آتش شکیم چو نخل فرو چکان بر سنگ امتحانم چون زر بیاز مای ای ديده سعادت تاريك شو مبین ای مادر امید سترون شود مزای ای اژدهای چرخ دلم بیشتر بخور ای آسیای حبس تنم نیکتر بسای مسعود سعد دشمن فضل است روزگار این روزگار شیفته را فضل کم نمای ابو الفرج سگزي :ـ اصل او از سیستان و بقول دولتشاه سمرقندی او را غزنوي هم دانسته اند. ابوالفرج استاد عنصری و در اوایل حال مداح خاندان سیمجور بوده و در عهد آنها سرمایه اعتبار اندوخت و در هنگامیکه سلطان محمود خراسان را فتح کرد و امیر ابوعلی سیمجور را مستاصل نمود ابو الفرج سگزی گرفتار آمد و سلطان بقتل او فرمان داد بعلتی که بتحريك آل سیمجور از خاندان سلطان هجو میکرد و او عنصری را شفاعتگر خود ساخت و سلطان او را بدارائیش بعنصری بخشید عنصری همه مال او را گرفت و نیمه را با ستاد مسترد نمود. تذکره نویسان باستادی ابو الفرج اقرار دارند مجمع الفصحا عمر او را صدو بیست سال می نویسد و بقول دولتشاه آثار متعددی در فن ادب از استاد بوده ـ ولی اکنون نشانی از آثار او باقی نمانده جز دو سه بیت ذیل : ـ عنقای مغرب است درین دور خرمی خاص از برای محنت و غم زاد آدمی چندانیکه گرد صروت عالم بر آمدیم غمخواره آدم آمد و بیچاره آدمی هر کس بقدر خویش گرفتار محنت است کس را نداده اند برات مسلمی معزی غزنوی :ـ در عهد سلطان سراج الدوله خسرو (۵۴۷) ابن سلطان بهرامشاه غزنوي ۸۹۵