Page 1893

تماره ( هفتم ) سال دوم د حج په سفر کښی حج ( ٩٩ ) زه هغه سړی پدا سی حال کړم ـ چه مرګ له ئی وروستم ـ نو بیا سړی او خاوند دا واړه ولارل ـ زه ډير ساعت پروت وم ـ مازخوتن را ولاړ سوم اوبه مشکاه دکوره پوری را غلم ـ او د خدای په تکيه م ځان اوشیږه پریشو دل ـ مرګ له می انتظار وه ـ چه خدای ته را وستی خدای د تا له اجر عظيم در کي ـ پدی وخت کښی بودا او هغه شجه دواړه بیساهه ژړا سول ـ مگر موقع داسی وه چه شریف هم ورسره په ژرا سو ـ چه دری سرو شه وه ژړل ـ نو بيا شریف سترګي پاکي کړی او بودا له ئی او وی ـ چه بابا مه خفه کيږی . ناظرین ! حکمت چه میل دوه مخکښ ولار ـ او شریف وژپی نه و رسیده ـ نو ډیر حیران سو ـ او واپس راغلو اوسم دغه شارته ولار ـ په شار کښی ئی ډوه دری شپی و کړی ـ او دشریف پښته ئی و کړه ـ خوڅه په پته ئی پوه نسه ـ آخر چه هیچ تر جوړ نسول ـ نو دحج په لار روان سو ـ ډیر خفه او دلگیروه ـ مګر دا خیال ئی وه چه شايد په بله لار حج له یه ورسی ـ اوهلته به یو ځای سو ـ دی خربیا پریږده چه ځی . شریف دبودا پکور کښی لس ورځي تیری کړی ـ پدی لس ور ځی کښی ئی شل منه غنم و اخستل او يوه مینجه ئی و نیوه او یو پټی په سل روپي واخستو او ددی مینجی خاوند ئی ور باند دهقان مقرر کی ـ يوه قلبه ئي هم واخسته او داهری څه ئی دبودا په نوم کړل پخپله د خپل يار حکمت په لار روانیدو ـ دبودا سره ئی داصلاح و کړه ـ چه زه صبا ځم . نماز دیگر لمر په غر غړدی ـ دما شام گردونه د ژیړ لمرپه روشنائي کښي الوځی ـ غوبانه د صحرا نه بیرته راځي ـ مرغان په تيښته خپو ځالونه روان دی ـ هر جاندار پدی شوق کښي دی چه آرام و کی ـ دیوه کړہ خوا نه یوه جونه لمره کښی دری کسه ناست دی چه در یوا ړه په خوله خاندی ـ مګر زړونه ئی غوڅ پيغ دی ـ لادصياد جدائي خبری په يوهارو دمللګی کا . کوی خبری کیږی ـ ناگها نه شریف آه کي چه وای څه اوخوړم ـ بودا چغه کړه چه مار دی ـ مار خو ولاړ ـ او بودا چه شريف له ژغ و کی ـ چه کجیه یه کم ځاي ئی چيچلي ئی ـ نوژغ ئی و نکی ـ بودا ډير آوازونه وکړل خو شریف بیخوده وه دوی دواړو په ژړا کوتی پوری کړی ـ چه خدا یه څه وکو های وای ئی کول ـ چه شریف غریب په سفر کښي دټول عمر مسافر سو ـ ٧٢٨