Page 1810

شماره (هفتم) سال دوم مجله کابل (٢٦) مرتکب میشوند درینصورت همین نماز و روزه بی اثر وبمثابه حروف بی معنی بحساب میرود علت غائی آن اینست که علمای موجوده فاقد خشیت الهی اند در صورتیکه احوال علما که مقتدای امت اند بدین نمط و منوال باشد از مقتدیها چه گله و شکایت . محتسب گر می خورد معذور دارد مست را علمای ماضیه باوصاف حمیده و خصائل پسندیده متصف بودند نماز های شان بدرجه اکمل بوده که خداوند متعال حقیقت آنرا بیان نموده و روزه شان را هم تعریف نمرده است ایشان در طول شب و روز از قهر و غضب خدا خائف و هراسان و هیچ وقت غافل نبوده اند در اینجا ضرورت توضیح تقوا اهل نبوی (ص) و اصحاب مطهر مصطفوی را نمی بینیم که درجه شان اعلی و رافع است اگر نظری بمتاخرین اندازیم معلوم می شود که اشخاص متقی و پرهیزگار مثل شیخ فخر الدین عراقی و شیخ بهاء الدین ذکریا و سائره را بکثرت مشاهده می نمائیم . بالجمله تا زمانیکه قلوب علما از خوف و خشیت الهی مملو نباشد ممکن نیست بپایه علمای حقیقی رسیده بتوانند بلکه حالت شان بلا تشبیه مثل علمای یهود خواهد بود که در حق ایشان حضرت الهی جل شانه فرموده اند ( اتأمرون الناس بالبر و تنسون انفسکم و انتم تتلون الکتاب ) الله تعالی این چنین اشخاص را دوست ندارد و نیز خداوند تعالی میفرمایند ( یا ایها الذین آمنوا لم تقولون مالا تفعلون ) بر طبق دلائل و نظریات و ملاحظات فوق لازم است که علمای معظم از راه حقائق پیش آمده توجه اشرف خود را بحالت ملت و عوام معطوف بفرمایند . علم و مذهب شکی نیست در زمان سابق فلسفه و حکمت مترقی بوده است مگر در آنزمان علم محدود و نظری مسائل آن موهوم و مشتبه بودند فلسفه آنزمان راجع به روحانیت بوده با مذهب یکنوعی مناسبت داشت مگر سائنس یعنی علوم جدید متلیکه سابق بتصوف خواص و روحانیون ٦٥٥