Page image — the source of record
Machine transcription
شماره (ششم) سال دوم تنقید (۱۹۳)
ملفوظ غیر مکتوبست مگر در حالی که حروف آخر اسم دارای فتحه باشد تنوین آن را بصورت الف مینویسند و این هم از جهتی است که اگر در آخر این چنین اسم وقف شود تنوین آن که نون ساکن است الف تلفظ میشود و مانند اتصالاً مثلا که همیشه (در حال وصل و وقف تنوینش بالف نوشته میشود اگر چه در حال وصل (اتصالاً) تلفظ میشود و چون پیشتر گفتیم که املای عربی حالت انفرادی یعنی حال وقف کلمه را معتبر میداند اصالة و وکالة و دیگر ازین قبیل اسمها که در آخر تاء زائده دارند تنها تاء آن ها بصورت هاء مدوره نوشته میشود و برخی مانند رحمت را بتاي مثناة نیز مینویسند ولی تنوین آنها را ابداً نمینویسند زیرا که تنوین این اسما در حال وقف از تلفظ میافتد اگر چه آخر شان مفتوح هم باشد و تا به ها بدل میشود و چون چیز نویسان فارسی این چنین اسمها را بافتحه و تنوین در عبارت خودشان دخیل ساخته و بدون هیچ تصرفی قبول کردهاند. این است که موافق برسم الخط عربی اتصالاً و امثال آن را با الف واصالة و افراد آن را بدون الف در آخر مینویسند پس تخلف ازین قاعده و نوشتن الف (۱) در آخر اسمائیکه مختوم بتاء مدوراند خطاست که نه برسم الخط عربی سر میخورد و نه برسم الخط فارسي. هنوز در بعضی این اسماء فارسی زبانها تصرف هم کردههای مدور را های مختفی شمردند و آنرا محض علامه دانند برای اظهار حرکت ما قبل
اما ابن را نیز باعتبار حالت انفرادی آن با ثبات الف (همزه) در ابتدا مینویسند زیرا ابن در حال انفراد با الف تلفظ میشود و الفش کسره دارد - اگرچه در حال وصل الف از تلفظ میافتد و باء ابن باحرف آخر اسم سابق یکصدا میدهد ويك سیلاب میگردد مثل : المسيح ابن مريم.
آری در صورت مخصوصی الف ابن از نوشته هم میافتد و آن صورتی است که ابن در بین دو اسم علم واقع شود مثل : عبدالله بن عباس.
(۱) بلکه در ینصورت دو خطا لازم میشود یکی نوشتن هاء مدور را که مخصوص آخر کلمه است بصورت تاء وسط ودوم نوشتن الف در ذیل آن.
٦٢٢
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.