Page 1755

( ۹۰ ) مجلهٔ کابل شمارهٔ ( ششم ) سال دوم حسینخان لوحانی در رابری، قطبخان افغان در اتاوه، عالمخان درکالپی، نظام خان دربیانه؛ نصیرخان لوحانی و معروفخان فرملی در ما ورای گنگ، دم از استقلال زده و بغرض استخلاص هند از دست مغول بحرکات عسکری آغاز نمودند، و در ما ورای گنگ عجالتاً بهار خان لودی را ملقب به سلطان محمد ساخته و با اردوی زیاد از قنوج جانب آگره حرکت کردند، در عین حال بین خان جلوانی سردار بزرگ افاغنه که در دربار بابر بود ازو جدا شده و باردوی قنوج پیوست، فرشته میگوید اهالی قرا و قصبات نیز سر به مخالفت برداشتند و راها را قطع کردند لهذا بابریان مشوش شدند و در مجلس بزرگی فتوای تخلیه هندستان دادند. شخص بابر که حقیقة مردالوالعزم و بزرگی بود این فتوا را نه پذیرفت و برای مقابله حاضر شد، اما زبر دسترین سرداران مغل خواجه کلان نامی که فی الحقیقت فاتح تمام محاربات هندوستان بود از مصلحت پادشاه خودسرتافته و با کسان خود عزیمت بافغانستان نمود و در حین عودت روی دیوار یکی از عمارات دهلی این بیت را نگار داد: اگر بخیر و سلامت گذر ز سند کنم سیاه روی شوم گر هوای هند کنم علی کل حال بابر در سایهٔ عزم متین خود بمرور زمان براکثر عصیان های هند غالب آمد و از نفاق های داخله افغانها استفاده نمود، و ملکه مادر سلطان ابراهیم را ( که بابر را توسط مطبخیان شاهی مسموم کرده بود ) محبوس و پسر دیگرش را بکابل تبعید کرد. بابر تازنده بود بکندن ریشه های نفوذ افغان درهند مساعی ورزید، ولی چنانچه میخواست موفق نشد، حتی همایون خلف او نیز درین کوشش های خود ناکام ماند، عاقبت افغانها در زیر قیادت نابغه معروف شیرخان سوری شهنشاهی موروثی خود را از چنگال مغل خلاص کرده و آنها را از رودبارهای هند یکسره بجانب شرق روفتند. ۹۱۹