Page 1695

شماره ( ششم ) سال دوم مجله کابل ( ٤٤ ) میفرستد اوکیست ؟ تو بمن تبسم میکنی و هرگز از مسرتم حصه نمیگیری تو بمن شکایت داری و هرگز مرا دلداری نمیکنی . امشب باز در نظرم مجسم گشتی شاید نوبت خرابی های تازه درین شب رسیده باشد . همه امواج نسیم پی در پی از غرفه من شنیده می شود و من در ساحه خلوت روی بستر افتاده محل دل آویزی را مینگرم . ناگهان در تاریکی شب شکل ملایمی در گذشت و روی پرده سایه آن نمودار شد ، سپس آن سایه آمد و بر روی بسترم بنشست آیا این رویا حقیقت ندارد ؟ آیا این تمثال شخص من است که در آئینه بنظرم بر خورده . ای منظره غم انگیز دل شکسته ای قیافه خیره سیاه پوش ! ای مرغ حزین و گذرنده تو از من چه خواهش داری؟ آخر تو کیستی ؟ ای شبح جوانی من چیزی نتوانسته ترا از پا در آرد، بمن بگو ، چیست که ترا بدون درنگ در سایه هائی که من آنجاها میگذرم نشسته مییابم ، آخر تو کیستی ای پرستار انزو اجوی ای مهمانی که از آرام من زجرهای تلخ می چشی ! چه چیز ترا وا دار بدنبال کردن من نموده آخر کیستی ، آخر کیستی ؟ و جز در روزهای ناله واشك سیمای ترانه می بینم . منظره یا ملکه شعر من و تو زاده يك پدریم ، من نه ملك نگهبان و نه سرنوشت شوم انسانهایم ، آنچیزهائیکه بمن دوست مینمایند ، نمیدانم که در این خاکدان فنا در این توقفگا ها قدمهائی او بکدام طرف مایل است . من نه . . . ونه شیطان ، وقتیکه تو مرا برا درت خواندی ، نامم را دانستی ، هر کجا ۲۷۳