Page 1694

شماره (ششم) سال دوم شب پائیز (٤٣) چهره اش را آنقدرها بخیال سپرده ام که در هر آنی از حیات خود او را شناخته و این منظره شگفت انگیز ملك است یا شیطان همه جا در نظرم چون خیال دوست تجسم مینماید. هنگامیکه از غصه و رنج بستوه آمدم و برای تجدید دوره زندگی و نشاط جوانی خواستم از فرانسه سفر کنم گویا دل بی اختیار شد و قدم میخواست آثار امید را درین سفر جستجو کند در سواد «پیس» بدامنه «اپنیان» در کلونی مقابل «رود رن» «د نیس» در سراشیب دره ها در «فلورانس» در زیر قصرها در بريك در کهن کلبه های دهاتی و در کوهای خالی از باشندگان «الپ» در شهر «ژون» زیر درختان نارنج در «ديوي» در زیر درختان سر سبز سیب «در هاوز» به پیشگاه اتلا نتيك در «وينز» ولید وی خالي از لطف همانجائیکه موج های رنگ باخته بحر در روی سبزۀ مقبرۀ دیگر نور خودش را جلوه نمیدهد هر جا که در زیر این آسمانهای نامحدود دل و دیده را بزخم جاوید خونین ساختم هر جا که رنج و اندوه مرا بدنبال خود کشیده و خسته نمود . . . . . . . . . . . هر جا که در طول راهها پیشانی خود را رو بروی هر دو دست گذاشته و چون زنان نوحه کرده ام . . . . . . . . . . . . . . . . . روی همرفته هر جا که میل کردم بخوابم هر جا که خواهش کردم بمیرم هر جا که پایم بزمین رسید بد بختیکه لباس سیاه در بر داشت و چون برادر بمن شبیه بود در سر راهم آمد و بنشست . آخر تو کیستی ؟ که پیوسته در حیات سر راه من پیدا می شوی با این تلطفی که داری نپندارم که سر نوشت بدی باشی لب خند شیرنیت حکایه از منتهای طاقت میکند و اشکهایت انتهای ترحم را نشان میدهد. زمانیکه تومونس آمال من میشوی از جام هستی بخش ایزدی سیراب میشوم درد تو و غم من چون دو خواهر با هم مهربا نند. آخر تو کیستی؟ اگر فرشتی چرا بمن نمیگوئی تو در مصائب من چشم بینا داری تو آن منظره عجیبی که از بیست سال با ینطرف در راه افکار من قدم میزنی و صدای باطنی مرا میشنوی نمیدانم ترا بچه اسم یاد کنم! آخر تو کیستی؟ اگر تو ... هستی آنکه ترا بمن ٥٧٢