Page 1665

(١٥) قصیدۀ فتح کا بل شماره ( ششم ) سال دوم برق عشقت آتشی زد در دل محزون من زان همی نالم من بیچاره از غم رعد وار زورقم در بحر عشق نونگون گردیده است چون برون آیم ازین دریای ناپیدا کنار همچو آن کبکی که زیر پنجه شا هین بود میدهد چنگال مژگان تو قلبم را فشار در دل عشاق گویا خون نماند ای ماه رو دست خود کردی نگارین از حنای تا بکار از سر زلفت رهائی نیست مقدور کسی بر نمی آید سر من زین کمند تاب دار چشم شوخت يك نگاهی سو بمن افگنده بود صبر را از پا فگند و برد آرام و قرار طفل بازی گرش من گشته سوار اسب نی الحذر ای دوستان گردید آتش نی سوار تا خط سبز تو سر زد ای نگار ساده رو روز و شب نظاره میغلطد بروی سبزه زار سینه پر داغ عاشقم تما شا کرد نی است گر ترا ای نازنین باشد هوای لاله زار جان من تا چند پرسی از فغان زار من دل شد از هجران تو در سینه من بیقرار عاشقان باید بسر خاك مذلت ریختن آفتاب روی دلبر شد زخط زیر غبار در هوای جستن آزاده سرو قامتت میدود اطراف بستان آب هم دیوانه وار می شود از خجلت روی کسی غرق عرق زینهار آئینه را مشاطه در بزمش میار بعد از ینم نیست طاقت ای نگار نازنین گشته از جور و جفاو ظلم توجانم فگار نگذری ایشوخ گر از جور و ظلمت داد خواه میروم در بارگاه شاه گردون اقتدار نادر دوران شه با علم و عقل و داد و دین آنکه افغان می نماید بروجودش افتخار آن شهنشاه فلك تختی که هنگام نوال پیش دست جود او شرمنده شد ابر بهار آنکه دست ظلم را بسته است عدل و رافتش شاهدش این کو کشید از زمرۀ ظالم دمار در زمانی کاین وطن جولانگه اشرار بود روز روشن بود اندر چشم همچون شام تار حکم فرما بود در افغانستان دزد خبیث رفته بود از جمله اخیار ملت اعتبار راحتی گر بود در کام پلنگ و شیر بود عزتی گر بود سلب رفعت عز و و قار سر بسر جمله وطن اندر میان نار بود از هرات و میمنه بلخ و فراه و قندهار در اروپا چون شنید از حال زار این وطن گشت از فرط وطنجواهي دل او بیقرار ٥٤٤