Page 1650

شماره (ششم) سال دوم مجله کابل (٢) بازی کردن هم میتواند لابد اراده مینماید که ازانها دیگر کاری هم بگیرد. پس بدیگر اشیا نیز مداخله وتصرف می نماید. طفل برای آزمایش استعداد خود درین سن بلا فاصله مصروف است مثلا میل دارد هر چیزی را بداند و هر مشکلی را برای خود حل کند قوت خود را در هر چیزی امتحان نماید! پس سوالات میکند، تدقیقات مینماید، هر شی را بزمین انداخته یا ضربه میرساند و از شنیدن صدای آن تفریح میکند چه آن صدا انعکاس اقتدار وی است که بمحل آزمایش رسانده و نتیجه گرفته است. این مطالب که در وجود اطفال طبیعی بوده بصورت غیر اختیاری بروز مینماید نباید آنها را مربی یا والدین شان منع ومعطل کرده و اسباب دلتنگی اطفال را فراهم بیاورند. چه ممانعت و جلوگیری اسباب افسردگی و بزدلی آنها شده اراده شانرا ضعیف میگرداند. كودك را اگر درین سن از چیزی نترسانند ابداً از چیزی نمی ترسد حتی بآتش هم دست میزند. پس برای مربیان لاز است که از آنچه جرئت و اراده طفل را خسته میکند ازان بپرهیزند حتی اگر طفل بآتش دست میزند البته برای بار اول خود طفل ضررش را حس کرده سپس خود داری خواهد نمود. بطفل اعتماد نمودن خیلی ضروریست! یعنی این مخلوق كوچك را بگذارید استعداد خودش را مصروف عمل سازد و چیزی از اقتدار فطری خود کار بگیرد! چون این مطلب از تعالیم نفسیات است البته قوه حس و عمل را در اطفال قوی میگرداند. طفل را باید بالتدرایج از محیط علاقه با مادر دور داشت اگر چه زندگی طفل همیشه در قرب ما در بوده باشد آزادی ویرا سلب کرده بامداد مادر متکی می ماند؛ بنابران عادات تنبلی کم هوشی، ضعف در مزاج اطفال غلبه میکند. پس بهتر است طفل را همواره بيازی های مختلف و در ساعات زیادی دور از مادر مصروف داشت. كودك هر چیزیرا که سوال میکند بایستی بی کم و کاست و بحقیقت بوی جواب گفت، دل طفل را نباید مرکز اوهام ساخته فکر او را بتردد انداخت یا هر مسئله را مقابل فكر و دماغ او معما نمود. فکر انسان فطرة متجسس است که این حس تجسس از همین سن داخل کار میشود پس اگر تجسس و تحقیق اطفال در همین سن بمجرای صحیح نیابد البته هنگام بزرگی شخص مادی و شهوت ٥٣١