Page 1543

شماره (پنجم) سال دوم شب می (10) در سر تو مانند عشق که در سراسر زمین دیده میشود شور دارد؛ میآیم عزیزم تو مغموم میباشی و اندوه سایه از مسرت و مترادف سعادت و نیکبختی است ؛ بیا که در برابر عالم لا یتناهی هم آواز شویم یا تا از تصورات مسرت های مفقوده و زحمات گذشته یادی کنیم و از مظاهرات عواطف عشق انگیز همدیگر بجهان دیگری داخل شویم . جرعه از خاطره سعادت و شکوه و جنونی که انعکاسات حیات تست سر از نو بنوشیم مقاماتیکه فراموش شده اند بخاطر آریم ، غرض من و تو تنهائیم و گیتی ازان من و تست . شاعر : ــ خواهر عزیزم اگر مقصود تو بجز از بوسه و قطره اشك نباشد من آنرا با چهره کشاده بتو تقدیم میکنم ؛ حیفیکه ازینجا سفر کرده باشی از علائق قلبی و عشق ما یادی کن ؛ من نه از امید ؛ نه از شکوه ؛ نه از سعادت اظهاری مینمایم . وا اسفا ! اشك و غم هم نمیگویم ! برای اینکه ناله دل بشنوم زبان را بخموشی نگاه میدارم . ملکه شعر : ــ آیا تصور میکنی که من مثل باد خزانم تا در روی مزار مردگان از اشك لب تر نمایم ؟ کیست آنکه اشك در نظر او از قطره آبی زیاده تر باشد ؟ من بتوبوسه میدهم ولی آرزو مندم خارهای بطالت را از بوستان وجود تو دور نمایم از آلام و زحماتیکه جوانی تو آن را تحمل کرده و خاطرهای آن در قلب تو اندوه و جراحت تولید نموده نالش مکن و مگذار این جریحه مقدس التیام یابد ؛ هیچ چیز مثل اندوه بزرگ ما را بعالم های بزرگی بلند نمیسازد ؛ اگر تو از یغماهای آن بتاراج رفتی گمان مکن صدایتو دیگر در صحنه زمین انعکاس نمیکند ؛ مایوس ترین ناله ها بمثابه دلنواز ترین نغمه ها بگوش می آیند و من ازین نغمه های ابدی نمونه های در خاطر دارم که مملو از اندوه ها است . شعرای بزرگ ارمغانهای فکری که در ضیافت انسانها تقدیم میکنند تنها از سرود های روح پرور و نغمات دلنوازی عبارت نیستند . بلکه اکثراً بمرغهای میمانند که آشیان شان سوخته و ما دا میکه از آمال مبهم از فراموشی ؛ از بد بختی ها ؛ بالآخره از آلام و محنت شعر میگویند این اشعار بمثابه شمشیرهای میشود که در روی هوا دا ره های رسم نمایند و قطرات خون دایما در ایندایره ها تلالو کند . ٤٤٤