Page 1542

شماره ( پنجم ) سال دوم مجله کابل ( ١٤ ) میگذارند : امشب گیتی گل بیز میشود و جمال کا ئنات از عشق ترنم میکند و از بوی خوش ما نند تخت خواب دو همسر جوان لبریز است . شاعر : ــ چرا قلب من اینقدر میطپد ؛ چیست این کیفیتی که من از تکان آن متغیرم ؛ آیا از درب خانه من او از انگشتی بلند نمیشود ؟ چرا این چراغ کمرنگ چشمانم را خیره ساخته . ایخدا باهمه موجود یت خود میلرزم که بسر وقت من خواهد رسید . کیست که مرا یاد میکند ؛ از من که سراغی خواهد کرد ؛ بشری نیست ، من تنها ام وجز صدای زنگ ساعت انیسی ندارم ؛ ای تنهائی ؛ ای غربت ! ملکۀ شعر : ــ شاعر ! مستی شباب تو امشب در عروق کائنات جوشیدن گرفت نغمۀ شعر آغاز نما ! سینهٔ من مضطرب است ؛ هوا و آرزو ها ؛ متاعب با نسیم های مختلفه لبان مرا آتش بار ساخته ؛ ای طفلك كاهل نگاه کن من حسین و خوشگلم ؛ آیا از بوسه های نخستینی که در عالم رو یا بروی نا زنینت آشنا کردم و تو با سیمای کمرنگ و چشمان اشکبار خود را بآغوشم پرتاب کردی بخاطر داری ؟ آه : من ترا در آلام تلخت تسلی داده بودم ! آه . . . در عین شباب عشق تو افسرده شده ! من ا کنون از امید می میرم ! برای اینکه تا دا مان شفق زنده گانی کرده باشم ناگریزم از تو خواهشی نمایم امشب تو درد مرا تسلی ده ! شاعر : ــ ای طبع حزین من ! ای آنکه از خاطر ها محو نخواهی شد ! این توئی که آواز دلنوازت مرا یاد میکند ! این توئی ای غنچه من ! توآن موجود پا کدامن و وفا کیشی که عشق من در نهاد تو هنوز زیست میکند ؛ بلی اینک دیدم توئی آنکه ملکه زیبائی و خواهر من هستی ! تو در دل شب از پیراهن زر ینت که سر تا سر وجودم را فرا گرفته اشعه در قلبم اهدا نمودی ملکه شعر ! ــ شاعرا نغمه شعر آغاز نما ! امشب ترا محزون و خموش می بینم مانند مرغی که هوس آشیانش او را احضار میکند برای اینکه با تو بگریه همنواشوم از مسافات بلند فرود آمده ام از چندی آلام تنهائی ترا معذب میدارد غم ها در قلب تو ناله و زاری میکند ؛ عشق ٤٤٣