Page 1354

شماره ( سوم ) سال دوم افغان در هندوستان ( ٩٥ ) که تا امروز هویت و نژاد این طایفه در نظر اکثر مؤرخین معاصر مستور و مجهول است با آنکه پنجاب فی حد ذاتها یکی از مساکین تاریخی آرین های افغانستان بوده و از دورهٔ اسلام ببعد مراکز تشکیلات ثانویه نژادی افغان بحساب رفته است . برگردیم بمطلب ولی قبلا لازم است بگوئیم بعد ازانکه اسلامیت در افغانسان قدم گذاشته و بین افغانان غور مروج شد و زبان عرب نفوذی درین خطه بهمرساند ، افغانان لقب ( ملك ) را از عرب استعاره و بین خود مستعمل ساختند چنانیکه تا امروز در افغانستان معمول و در مورد روسا وحتی خوانین كوچك قریه ها و دهات اطلاق میشود ، این لقب در هندوستان نخست با سر داران و امرای افغانی غور برده شد و تا چندین قرن در هند معروف ولی مخصوص همان رؤسا و سرداران نژاد افغان بود از قبیل ملك قطب الدين ايبك و ملك شمس الدين التمش و ملك غياث الدین بلبن و امثالها واز انجملهٔ ملکان افغان بود ملك جلال الدین فیروز بن ملك يغرس خلجی ( غلجائی ) که برسلطنت خانواده غیاثیه خاتمه داده و خود قدم بر مسند سلطنت هندوستان گذاشت . سلطان جلال الدین فیروز شاه غلجی در سال ٦٨٧ هجری به تفصیلی که در شمارهٔ ١٤ كابل گفتیم اعلان پادشاهی نمود ، جلالدین سرداری شجاع و پادشاهی حلیم و در عین حال مردی فاضل و مدنیت پرور بود ، جلال الدین در دورهٔ سلطنت غیاثیه چون صفت صاحب منصب نظامی داشت در هجومهای مغل مکرراً از هندوستان دفاع کرده و دشمن را بسختی شکست ها داده بود لہذا بزودی از درجهٔ سرداری به رتبهٔ پادشاهی ارتقا یافت و او همت به تنظیم امور از هم گسیخته مملکت گماشت ، نخست سید موله نام صوفی معروف و متنفذ دهلی را که اسباب اختلال امور دولتیان بود در ٦٨٨ اعدام نمود و در سال ٦٩٠ عسکر کشیده بتخانهای مالوه را تخریب کرد ، در سال ٦٩١ مغلهای متهاجم را در حدود هرام شکست صعبي داد . کارهای که در عهد جلال الدین اتفاق افتاد عبارت از غلبه افغان بر قطعات مملکت دکن است ، برادر زاده شجاع جلال الدین نایب الحکومه ولایت (کره) بود و او باجازهٔ سلطان در ٦٩٢ ممالك مالوه ، کنده و اره ، خاندیس را بطور ناگهانی عبور و بغتهً در پاتخت دیوکده ولایت دیوکر ( مملکت دکن ) با قطعات سوارهٔ خرد بهجوم آغاز کرد ، مهاراج رامدیو ٣٠٣