Page 1313

شماره (سوم) سال دوم مجله کابل (٦٦) چو هکتور شیر افگن من بمرد حکومت پر ستم در خاك برد چوخونش سر ریگ مقتل بریخت فلك خاك بر آندرو مك ببيخت نخواهم دیدن دو باره وطن عمارات و دیوارهای کهن اگر دانم چیست اندر نهاد فرارم بود انتهای مراد همان به کزین ملك گردم بدر عصا گرددم وقت پیری بسر چو از لطف هجرت گذاری بمن رهائی شود حاصلت از محن چو باری ازین ملك بيرون شوم با مداد اشکم بجيحون شوم بآن خون چون لعل هکتور خود بریزم در از چشم با پور خود چو عشقت بمن موجد صد شر است بدخت هلن رجعتم بهتر است (ناتمام) —(ژان ژاك روسو)— ۱۷۱۲ - ۱۷۷۸ آقای نجیب الله خان متعلم در روز تولد ژان ژاك . مادر مهر گسترش جهان را وداع گفت ژان ژاك بقدم اولین حیات لطمه از مصائب عالم را خورد. ژان ژاك نه مانند بوالورا سبين و والتر مقرب شاهان بوده و در دربار سلطنت زیست میکرد؛ بل نسبت به قصور سلاطین و امرا جنگلهای سرسبز و صحراهای دلکش را ترجیح میداد. و از دربارهای مجلل اروپا کوهستانهای که دست طبیعت در زیبائی آن فرو گذاری نکرده می پسندید . روسو باصطلاح اهل جهان بدبخت بوده چه آرا مگاه مجللی نداشت و جبروت را ندیده بود . اما در حقیقت یگانه کسیست که مانند پیره مردان دانای شرق دنیای ناچیز را ناچیز میدانست و جهان را حقیر میخواند چه در عصر خود حقانیت را معدوم میدید . با تمدن که روز بروز بشر را بسوی سقوط میکشاند مقابله مینمود و از عوامل که ملل را به استراحت و عیش پرستی میرساند مدافعه میکرد . اوضاع دربار فرانسه و فقدان روح ملی را از فجایع میدانست و ٢٧٤