Page 1285

شماره (سوم) سال دوم مجله کابل (٤٦) که شامل مراتب عشق مجازی که آخر بعشق حقیقی منجر شد و واقعه شهادت وسایر وقائع دوره زندگانی اورا صاحب مجمع الفصحا برشته نظم کشیده و نام آن مثنوی را گلستان ارم نهاده است. نمونه سخن : مرا بعشق همي متهم کنی به حیل چه حجت آری پیش خدای عزوجل به عشقت اندر عاصی همي زیارم شد بدینم اندر طاغی همي شوی بمثل نعیم بیتو نخواهم جحیم با تو رواست که بیتوشکر زهر است و باتوزهرعسل بروی نیکو تکیه مکن که تايك چند به سنبل اندر پنهان کنند نجم زحل هر آئینه دروغ است آنچه گفت حکیم؟ فمن تكبر يوماً فبعد عز اذل طخاری طخارستانی : - طخاری از مردم طخارستان و شاعر در بار سامانیان و معاصر بارودکی وسایر شعرای آل سامان بوده است واز شعر او جز دوبیت نمانده است تاریخ وفات او معلوم نشد. ابو عبدالله ولوالجي مروزی : - اسمش ابو عبدالله محمد ابن صالحی ولوالجي ( رستاق حالیه ) واز شعرای سامانیان است، تذکره نویسان از و تمجید شایانی کرده اند عوفی اورا ولوالجي دانسته صاحب مجمع الفصحا و فاضل ایرانی آقای مرزا محمد خان قزوینی اورا نوالجی شمرده اند و بقول صاحب سخنوران ازین بیت منوچهری: بوالعلاو بوالعباس و بوسليك و بواللمثل آنکه آمد از نوایج آنکه آمد از هری اورا مقصود میدانند تاریخ وفات و زمان زندگی او بدست نیامد. نمونه سخن : جعد بر سیمین پیشانیش گوئی که مگر لشکر زنگ همي غارت بغداد کند وان سیه زلف بر عارض گوئی که همي بر پر زاغ کسی آتش را باد کند ابو شعیب هروی : از مشاهیر شعرا و در عهد سامانیان در بلخ زیست مینمود و بقول صاحب مجمع الفصحا ٢٥٤