Page 1278

شماره (سوم) سال دوم منتخبات نفیسه (٤١) در مدیح سلطان محمود غزنوی یکی از قصاید مشهوره استاد سخن عنصری بلخی ملك الشعرای افغانستان در قرن پنجم هجری که در مدیح سلطان معروف غزنی محمود زابلی سروده : ایا شنیده هنرهای خسروان بخبر بیا ز خسرو مشرق عیان ببین تو هنر اگر بطلعت گوئی خجسته طلعت او همی ز طلعت خورشید بیش دارد فر اگر بنعمت گوئی فزود نعمت اوست شمار ریگ بیابان و قطره های مطر يك چکامه هزار از گهر بشاعر داد از آن خز نیگی زرد چهره لاغر اگر شجاعت گوئی بکودکی در غور ز پشت اسپ مبارز ربود پیش پدر چنان بود پدری کش چنین بود فرزند چنین بود عرضی کش چنان بود جوهر بجنگ غزنی بد لشکری چو ابر سیاه همه سرا سر آتش سنان و برق سپر ز گردایشان چون شب هوای روشن روز ز صف آنان چون کوه دشت پهناور دویست پیل در آن دشت هر یکی کوهی بزیر پای نیاورد خاك کرده حجر بحمله ملك شرق آن سپاه قوی چو گرد گشت پراگنده و ضعیف چو زر بجنگ مرو که از اوز کند تا در ری دهی نبود و نه شهری کز آن نبود حشر زگرد موکب شان چشم روز روشن کور ز بانگ مرکبشان گوش چرخ گردان کر چو آب گیر شده روی آب رنگ هوا سنان ایشان در آب گیر نیلو فر گروه آینه ایشان چو لشکر یاجوج سلیح محکم هريك چو سد اسکندر گشاده گردن و گسترده کین و آخته تیغ دوان چنانکه سوی صید شیر شرزه نر بکند حمله شاه زمانه شان از بیخ چنانکه مر سپه قوم عادرا صر صر شنیده خبر شاه هندوان جیپال که بر سپهر بلندش همی بسود افسر بدان صفت سپهی چون شب سیاه بزرگ بدست ایشان شمشیر های همچو سحر خدا یگان خراسان بدشت پیشاور بحمله پراگند جمع آن لشکر به مولتان شد و در ره دویست قلعه گشاد که هر یکی را صد بند بود چون خیبر ٢٤٩