Page 1276

( ۳۹ ) منتخبات نفیسه شماره (سوم) سال دوم و عصير در رسید و شاه سفرم و حماحم و اقحوان در دم شد انصاف از نعيم جوانی بستدند و داد از عنفوان شباب بدادند مهرگان دیر در کشید و سرما قوت نکرد و انگور در غايت شيرینی رسید و در سواد هری صدو بیست لون انگور يافته شود هريك از ديگری لطيف‌تر ولذ يذتر و از آن دو نوع است که در هیج ناحيت ربع مسکون يافته نشود يکی برنيان و دوم کلنجری تنگ پوست خرد تکس بسیار آب گوئی که در او اجزاء ارضی نیست از کلنجری خوشه پنج من و هردانه پنج در مسنگ بیاید سیاه چون قیر و شیرین چون شکر و ازش بسیار بتوان خورد بسبب مائیتی که در وست و انواع میوه‌های ديگر همه خیار چون امیر نصر بن احمد مهرگان و ثمرات او پدید عظیمش خوش آمد نرگس رسیدن گرفت کشمکش بیفگندند در مالن و متقی بر گرفتند و آونك بستند و گنجینه‌ها پر کردند امیر با آن لشکر بدان دو پاره دیه در آمد که او را غوره و درواز خوانند سراهائی دیدند هر يکی چون بهشت اعلی و هریكی را باغی و بستانی در پیش برمهب شمال نهاده زمستان آنجا مقام کردند و از جانب سجستان نارنج آوردن گرفتند و از جانب مازندران ترنج رسیدن گرفت زمستانی گذاشتند در غايت خوشی چون بهار در آمد اسبان بباد غیس فرستا دند و لشگرگاه به مالن بمیان دوجوی بردند و چون تابستان در آمد میوه‌ها در رسید امير نصر بن احمد گفت تابستان كجا رویم که ازین خوشتر مقامگاه نباشد مهرگان برويم و چون مهرگان در آمد گفت مهرگان هری بخوریم و برویم و همچنین فصل بفصل همی انداخت تا چهار سال برين بر آمد زيرا كه صميم دولت سامانيان و جهان آباد و ملك بي خصم و لشکر فرمانبردار روزگار مساعد و بخت موافق با اين همه ملول گشتند و آرزوی خانمان برخاست پاد شاه را ساكن ديدند هوای هری در سر او و عشق هری در دل او در اثناء سخن هری را به بهشت عدن مانند كردی بلکه بر بهشت ترجیح نهادی و از بها رچين زيادت آوردی دانستند که سر آن دارد که این تابستان نيز آنجا باشد پس سران لشکر و مهتران ملك بنزديك استاد ابو عبدالله الرود کی رفتند و از ندماء پادشاه هيچكس محتشم تر و مقبول القول‌تر ازو نبود گفتند پنجزار دينار ترا خدمت كنيم اگر صنعتی بکنی که پادشاه ازین خاك حركت کند که دلهای ما آرزوی فرزند همی برد و جان از اشتیاق بخارا همی برآید ٢٤٧