Page 1265

شماره (سوم) سال دوم مجله کابل (٣٢) « نامهٔ سلیمانی » غزلی از غزلهای نایاب مغل اعظم اورنگ زیب عالمگیر شهنشاه هند که در شاعری عزت تخلص مینمود:- ز درد دل چه نویسم که جوش بیتا بیست زحر زجان چه نگارم که نامه سیا بیست شب از خیال فراقیکه ریخت خون دلم که تار اشك گلابی ودیده عنا بیست چگونه شرح دهم حال دل که بیتا بم زیاد تاب رخش دل کتان مهتا بیست نشسته ایم درین بحر ناخدا چه کند بکشتی که زیکقطره آب گردا بیست نماند صورت راز دلم نهان عزت گرفته صفحه تصویر رنگ بیخوا بیست « صبح در پغمان » بقلم شهزاده احمد علیخان درانی مدیر انجمن ادبی ملکه سحر سر از دریچه خاور برآورده اولین اشعه و نخستین لمعه حسن جلوه بار خود را برقلل جبال پغمان رقصان ساخت - سپیده سحری باسرخی شفق در آمیخت روایح نسیم صبحدم گیسوان مشکین شب را از رخساره سحرپرداز کائنات یکسو نموده مرغان خوش آواز را به نغمه درآورد وگلبنان نازك اندام را به اهتزاز. کائینات جمیل پغمان توگوئی يك مبهوت حیرت است که حسن حیرانش را در آئینه شفق ملاحظه مینماید، یادوشیزه گی مناظر با تمام معصومیت خود در امواج سفید پیچیده درین بازیگاه تخیل بخرام نازست واین دره قشنگ رعنا جوانیست سبزه رنگ که نور ستاره های درخشنده را به فشار دست خود پاش پاش نموده برسر او نثار میکند. فطرت زمزمه میکرد و طبیعت همهمه که خفتگان برخیزید! سحر بیدار شده، ساغر نور ٢٤٠