Page 1233

شماره (سوم) سال دوم مجله کابل (۸) و تعقل، دانش و تدبیر، بازو و شمشیر يك قوم زير سايهٔ دیگران مفلوك و مفلوج گردیده ملت را تا اندازه میرساند که دران هيچ همت انفرادي گنجيدن ندارد. ملت بیدار ما که در عروقش خون پاك و بی آلایش موجزن است باوطن خودش محبت زیادی دارد، حب الوطنی مدام همت عالی ملت ما را ده چند بلند کرده است، ملت افغان نجیب است شجاع است و از مرگ بیمی ندارد، شجاعت و وقار که در تمام عالم وصف امتیازی ماست آیا در فقدان استقلال و غياب حريت اين اوصاف حميده و اطوار ستوده که از اسلاف خود بميراث گرفته ایم بجا میماند؟ نی، بلکه این اخلاق و جسارت ما به نكن نكن غير بالتدرج مرخص میشد، و این حالت پر ملالت قواى مردانگی و شجاعت ملت غیور را تدریجاً تباه و جمله فضائل و کمالات صوری و معنوی را برباد میساخت حتی که ما روز بروز معنويت بي مثال خود را مثل اقوام مغلوب عهد عتیق گم کرده میرفتیم چنانچه احباب و اغیار هردو گمان میکردند که تاریخ این ملت خدا نخواسته بروزی ختم میشود ولی (پنجاه) سال هم نگذشت كه سلاسل خارجی ما بحمدالله بيك ضرب نادری از هم شکست و این ملت بلند اختر باز بميدان شجاعت و شهامت به كسب علم و ضیای معرفت دیده شد و این طلسم خواب آور بسعی دلاوران حساس از هم شکست و چشم تمام بیدار دلان ملت ازین خواب مدهش و پریشان باز گردید، گویا اشتداد مرض بیمار (پنجاه) ساله را آماده علاج ساخت - از آنجا که ملت غیور برای حصول استقلال برزد و خوردها مجبور بود و جز این دگر چاره هم نداشت لذا زمامدار تهمتن شکارما دست حق پرستش را جهت گسیختن سلاسل دراز و شمشیر آبدارش را آماده پیکار و جهاد گردانید، زیرا که از روی تاریخ استقلال را تاحال کسي به نطق و سیاست نگرفته، استقلال به كلك و مداد و بقلم و قرطاس بسته نیست «استقلال» جوهر تیغ و قبضه شمشیر را می بوسد. چنانکه گفته اند: العلم اول محتاج الى العلم وشفرة السيف تستغنى عن القلم عروس استقلال از دریای خون شناور گردیده بکنار راد مردان جهاد میرسد، استقلال در راه خود گلوهای بریده و اجساد طپان و جوانان نیم بسمل را به استقبال خود میخواهد. حافظ صبور باش که در راه عاشق هرکس که جان نداد بجانان نمی رسد ۲۱۶