Page 1000

شماره (اول) سال دوم مجله کابل (۴۱) عبدالله ومولد او قصبۀ جردجرد که ازقصبات جام است دورۀ جوانی را در آغوش تربیه وحمایه حضرت مولانا جامی بسر برده وتحصیلات پر دامنۀ خود را نیز بنزد حضرتش بپایان رسانیده است و درمجلس ادبی هرات که بسعی وزیر دانا وادب پرور هری میرعلی شیرنوائی اساس یافته بود یکی ازارکان مهم آن انجمن بشمار آمده است وباتفاق تمام تذکره نویسان وارباب سیر بزرگترین شاعر مثنوی ساز این دوره هاتفی جامیست چنانچه صاحب تاریخ حبیب السیر مینویسد : « در نظم مثنوی ازسایر شعراء زمان گوی تفوق می ربود اکثراً کتب خمسه شیخ نظامی مانند لیلی ومجنون وخسرو وشیرین وهفت پیکر وسکندر نامه را تتبع واستقبال کرده بجواب هر يك آن لیلی ومجنون ، خسرووشیرین هفت منظر وتیمور نامه بنظم آورده است » هاتفی در سلاسل مثنوی های خود زمینه های بکر دست نخورده نیافته است که دران ایجاد وابتکاری کرده باشد زیرا همان پنج کتاب خمسۀ مذکور نظامی است که بعد از نظامی چندین مرتبه شعرای نامداری ازقبیل امیرخسرو معروف بدهلوی ، عرفی شیرازی ، وحشی بافقی ، مکتبی شیرازی ، ناظم هروی ، حاذق هروی ، وغیره ها استقبال کرده اند شورانگیز ترین فصل شاعری همین فصل استقبال ها وجواباتی است که شعراً متصدی جواب یکدیگر میشوند ما درینجا نمیخواهیم که همه را مقابله نموده وگویندۀ بهتری را معرفی کنیم زیرا زحمتیست سنگین وکاریست دشوار وعجالة از موضوع مقال ما بیرون ما فقط میخواهیم بعضی قسمت های هاتفی را در اینجا ارائه دهیم هرچند حق ابتکار ندارد ولی درصورتیکه از دیگران بهتر وقشنگتر ساخته ست بازهم خالی ازعذوبت وحلاوت نخواهد بود . در سبب بیماری لیلی میگوید . دید آن بت سرو قد موزون در خواب که مرده است مجنون از غایت اضطراب آن شب بیدار شد آن نگار درتب زین واقعه چون گذشت چندی شد زار و نزار مستمندی پژمرده شد ش عذار ساده مانند گل گلاب داده آن غبغب چون هلال تابان تاری شده از زه گریبان شد زانوی پای آن یگانه موئی گر هیش در میانه ٤١