Page 92

عشق و وظیفه یا شب اخیر نمیدانید و مجبور میشوید آن آرزوهای خود را بدون اینکه عاقبت کار را بدانید پیروی نمائید . آیا حقیقت ندارد؟ و تو قبول نمیکنی؟ ـ بلی قبول میکنم! .. ـ پس اکنون راست بگوئید! هنگامیکه پرده های یك اطاق را انداخته و در تاریکی آن اولین دفعه خانمی را در آغوش می کشیدید چند ساله بودید؟ .. ضابط خنده کنان میگوید : ـ ما دموازل !.. از من چیزهای می پرسید که بشما ربط ندارد! ـ قسم میخورم آنوقت هنوز سن هجده را اکمال نکرده بودید ، همین طور نیست ؟ دختر مثل يك ماشين اتوماتيك متمادیا میگوید: ـ آیا شما همان روز که تا آنوقت هیچ نشنیده بودید و هیچ ندیده بودید وقتیکه ازین مهربانی برفقای تان میگفتید آیا شما را جنایت کار بزرگ گفتند و بمثل چنین آدمی برویتان دیدند؟.. آیا قهر شدند ؟ آیا عیب شما را ظاهر ساختند ؟. خیر... پس چرا در صورتیکه عين حق وعين صلاحت را مالك هستیم اگر از هزار يك كار جزئی مثل شما مردها اقدام میکنیم ما را مسئول قرار میدهید ؟.. آیا جوانی، عشق دوستی، زندگانی همه تنها عاید به شماست ؟... تنها شما میشنوید ، تنها شما دوست میدارید ، تنها شما حس میکنید ، تنها شما مطمئن میشوید ؟... وقتیکه نوبت بما رسید تنها زحمت و اضطراب آن می ماند همین طور ؟ . من درین هر دو جنس هیچ يك فرقی مشاهده نمیکنم... چیزیکه شما ئیدماهم هستیم!... زیرا خوب حس میکنیم روزهای عمر میگذرد و کم کم پیر می شویم و روزی می آید که خواهیم مرد و از زندگی شیرین چشم خواهیم پوشید و بار دیگر در زیر این قبه نیلگون نخواهیم آمد! دختر درینجا لحظه لب می بندد بعد از آن لبان قرمز خود را خنده کنان پیچ و تاب داده میگوید. ـ شما مانند باد در هر جائی بخواهید بمیل خودتان رسیده میتوانید صرف برای اینکه جنس مرد گفته میشوید حتى كوچك ترین حقی را برای ما و در مورد طبقه زنان قایل نمیشوید میخواهیم از همه گفتنی های که در قلب در د رسیده طبقه زنان از کردارهای زشت و ظالم ـ ٨٥ ـ