Page 84

عشق و وظیفه یا شب اخیر در حال روی کاپیتان سرخ میشود. احساس شیرینی در خود نموده و شعله های امید در چشمانش زبانه میکشد، بعد میگو: مادموازل مرا رها کنید. زیرا مجبور به رفتن هستم، قوماندان مرا خواسته است... خیر، خیر، نمیگذارم بروید... رفته نمیتوانید! کاپیتان با تفکرات آنی و گوناگون بدون اینکه بفهمد چه مقصدی را تعقیب میکند میگوید: مادموازل، عرض میکنم مرا بگذارید! خیر نمیگذارم! قطعاً نمیگذارم، این بار از دست برادرم کشته شوید! خیر، خیر هیچ نمیخواهم شما را بکشد!... نروید!... بلی نروید. دختر در حالیکه دست هایش در یخن ضابط چسپیده است کشان کشان تا به سر زینه میرود... کاپیتان درین فرصت با دست سالم خود دست دختر را سخت فشار داده و بزحمت یخن خود را از چنگش میرهاند... هیچ يك چیزی نمیگوید، بلکه يك کلمه هم بزبان نیاورده و دختر بیچاره را بحال بیهوشی گذاشته و به شتاب از زینه ها فرود آمده و در تاریکی عمیق از کفشکن پایان غائب شده میرود و دیده نمیشود... يك ساعت از رفتن کاپیتان گذشته و نصف شب است... شهر حال طبیعی خود را گرفته هجوم طیارات در شهر غوغائی برپا کرده است. به اهالی هیچ ضرری نرسیده است... کاپیتان بسوی خانه روان است... چنان خسته و مانده است که چشمانش بخوبی باز نمیشود از طرف دیگر امشب چنان خوشی و مسرت باو دست داده است که نمیتوان بشرح آن پرداخت. این عامل خوشی و فرحت چنان تاثیری کرده است که از نشۀ آن گوئی کاپیتان نمیخواهد تا فردای این شب بخواب برود، و باید در هوای سرد و مخوف بالای لحاف سفید برف افتیده و چشمان خود را بسوی آسمان نیلگون و شفاف زمستانی دوخته و بخیالات رنگینی با قلب تپین خود ساعاتی بسر برد... خیلی بزحمت راه رفته و بالآخره نزديك دروازه میرسد... زنگ میزند... بعد از يك دقیقه در باز میشود... دختر متصل دروازه دیده میشود... آنها چشم به چشم میشوند.. -۷۷-