Page 78

عشق و وظیفه یا شب اخیر آن میگذرد . نور چراغهای میدان گرادین پوبلیک در روی برف رنگ عجیبی را تولید مینماید. نزدیک دروازه خانه رسیده زنگ میزند. بعد از يك دقیقه دروازه باز میشود در زیر شعاع چراغ خانه، پالپوش، کلاه و کمربند خود را کشیده و سر خود را شانه میزند بعد از آن روی خود را بطرف ملازم خود گشتانده میگوید. ـ :محمد! بزودی سرشته چای را بکن! آهسته آهسته از زینه ها بالا میشود. اطاقش بطرف راست راهرو است. مستقیماً بطرف دروازه اطاق خود میرود. و قتیکه دروازه را باز کرده داخل اطاق میشود ، مادموازل ماریا را بدمن دروازه می بیند که میگوید: ـ کاپیتان نان نمیخورید؟. کاپیتان بيك هيجان فوق العاده روی خود را دور داده میگوید : ـ :اوووو شما هستید مادموازل! شب شما خوش ! من گمان میکردم شما خواب خواهید بود ! ـ خیر خواب نکردم . انتظار میکشیدم تا شما بیائید و نان صرف نمائید : ـ عفو بفرمائید مادموازل ! آنقدر کار داشتم که . . . بعد ازین کوشش میکنم که وقت.... ـ میدانم، میدانم. معذرت حاجت ندارد !.. در حال داخل اطاق میشود. ضابط هم او را تعقیب میکند... بالای میز طعام می نشینند. بالای ميزيك ميز پوش پاك سفيد و قاشق ها و پنجه های نقره مانند که مثل آئینه می درخشد گذاشته شده است!.. از يك چراغ بلوری اقسام رنگ ها بالای محتویات روی میز می افتد... ماریا دور تر از این شعله های رنگارنگ باروی گندم گون و موهای سیاه دراز خودمثل يك مجسمۀ قشنگی نشسته است. در چشمان آبی رنگش شعله های مختلفی دیده میشود که نمیتوان بشرح آن پرداخت ،بالای پیراهن سیاه جاکت پشمی لاجوردی را هم پوشیده که قشنگی اش را دو بالا ساخته است!.. ـ مادموازل! بازچند روز است که عمۀ تان را نمی بینم!.. ـ کمی صحت شان خوب نیست، از اطاق خود خارج نمیشوند ... ـ٧١ـ