Page 273

عشق و وظیفه یا شب اخیر ـ خوب من انتظار می کشم!. فاروق میرود ... بعد از سه دقیقه در دهن دروازه یك عرابه که اطرافش با پرده های سیاه محکم است می ایستد فاروق : ـ بفرمائید مادام !.. مادام بزبان ر و من عرابه چی ر ا چیز ی گفته و بكمك فاروق د ا خل عرابه می نشیند ... ـ بیائید كاپیتان شما هم پهلوی من بنشینید... فاروق در حال داخل میشود ... حال یك عرابه که با پرده های سیاه مستور است و دو اسپ با قوت آنرا کش میکند تند از گوشه راست میدان پوبلیك دور خورده از نظر غایب میشود ... و بعد از پا نز ده دقیقه.. همان عرابه رومن که با پرده های سیاه مستور است و اسپ های قوی آن را می کشد از جاده های کج و پیچ گذشته در یك راه خلوت و گل آلود پیش میرود ... از کنار تپه های کوچکی که با علف های خشك مستور است میگذریم. بلندی ها و پستی ها در بین غبار پوشیده شده... ابرهای سیاه روی آسمان را فرا گرفته... از دور آواز بره های گوسفند ها بگوش میرسد... عرابه پیش میرود... ـ مادام، هنوز خیلی راه باید برویم؟.. ـ خیر كاپیتان ، نزدیك است !.. ـ اگر دفعتاً مرا به بیند خیلی مضطرب خواهد شد. ـ خیر فاروق ، گمان میکنم هیچ تغیری در وضعیتش رخ نخواهد داد!.. زیرا او در انتظار تست... او میدانست که محقق برای دیدن او می آئید!.. ـ صحت او چطور است مادام ؟.. چشم های قشنگ او مانند ستاره های درخشنده باز می درخشد ! . ـ این را نمیدانم که چشم های او مانند ستاره میدرخشد و یا نه اما این را میدانم که نسبت ـ ٢٦٦ ـ