Page 20

عشق و وظیفه یا شب اخیر در لبهای نازكش يك حركتی كه بيشتر به خنده شبیه است ديده شده و ميگويد : - حرب همين است، ها !.. گویا در نزد شما حرب همين طور است كه يك قسم انسانهای بی گناه و بی مدافعه را بدون اينكه دست تان بلرزد يا قلب تان متأثر شود، بكشيد ؟ ... خاموش ميشود ... بعد از آن همين يك كلمه را با عين قوت تكرار و تكرار ميكند : - حرب ! حرب !... می خندد... ولی خنده زهر آلود است !.. - میدانم كه شما چه خواهشی داريد .. یعنی در حرب حساب كشته گان از كشندگان پرسان نمی شود، نی ؟ خاصتاً كه كشندگان سر تاسر مملكت كشته گان را استيلاء كرده باشند و یکی از ضابطهای اردوی مظفر هم باشد... خوب هما نطور باشد. رفته رفته دختر حيرت زده يك خون سردی نشان ميدهد، با پشت دست های خود اشك های چشم خود را پاك ميكند، يخن باز خود را بسته كرده و بطرف ضابط دور ميخورد : - جسد پدرم را چه کردید ؟ . - مادموآزل جسد پدر شما را دور نينداخته ايم!.. بالعکس برای اينكه فردا او را بحرمت سلام کنیم، قرار داده ايم كه تا فردا يك نفر او را نگاه بانی کند.. - تولیمشیر ! خيلی با نزاکت هستيد ، همين طور كه اول ميكشيد بعد از آن سلام وحرمت ميكنيد ؟ .. ضابط سر خود را بلند ميكند، در صدايش يك لرزه پرهيجان ديده ميشود : - مادموآزل، تكرار ميكنم كه بحرف ما باور کنید، قطعاً با اين حادثه ما مسئول نيستيم، وجداناً تماماً مستريح ميباشيم، مادموآزل ما دو شب و روز است كه در زير باران و در بين گل ولای منزل ميكرديم، تماماً تر شده بوديم ، حتى يك تكمه ما هم خشك نمانده بود، قطعاً بچشم های ما خواب داخل نشده بود. نهايت دشمن وغير دشمن را تميز كردن لازم نبود؟.. ما هم انسان بوديم. درين جا دو ساعت مانده باز برخاسته ميرفتيم، بيك نزاکت بزرگ خطاب وعرض مطلب نموديم، ولی پدر شما بی جهت ما را تحقیر نمود . - ۱۳ -