Page 140

عشق و وظیفه یا شب اخیر ـ صحت میشود، محقق صحت میشود، و باز مثل سابق با هم يك جا بسواری اسپ کوها تپه ها و دره ها را گردش میکنیم !.. يك لحظه سکوت . . . هر دو روهای خود را از هم گشتانده و اشک های خود را پاك میکنند ...ضابط میگوید : ـ چاوش ، ماریا هنوز خبر ندارد ؟ ـ گمان میکنم تا حال خبر ندارد . بعد ازین هم کوشش میکنم خبر نشود. قريب يك هفته است که بیرون هم نمی برآید!.. ـ بیچاره دختر!.. باز هر دوی شان سکوت میکنند . . . دقایق یی هم میگذرد . بالاخره کاپیتان میگوید : ـ دکتورها برای مشاهده برآمده اند؟. ـ خير، هنوز شروع نکرده اند !.. ـ امروز زخم مرا چطور خواهد یافت؟. ـ گمان میکنم شما را قریب شام معاینه کنند. ـ چرا ؟. ـ نمیدانم ، باهم میگفتند برای نتیجه در هر حال باید ٢٤ ساعت بگذرد!.. ـ پس بازهم تا شام باهزار ها خیال جانگداز دست و گریبان خواهم بود؟.. ـ بهرحال صبر و تحمل بهتر است کاپیتان !... ـ چاوش ! آئینه داری بمن بده!.. چاوش يك آئينة كوچك كه با خود داشت برایش میدهد . ضابط آنرا با دست های لرزانی گرفته روی خود را نگاه میکند لب های رنگ پریده اش در حال تبسم است . ـ چاوش ، در ظرف يك هفته خیلی ضعیف شده ام!.. ـ خير کاپیتان آنقدر قابل فکر نیست ولی از ده روز باین طرف که شما در بستر افتاده اید نه چیزی میخورید و نه چیزی مینوشید تنها کم خوراکی است !.. وقتیکه از بستر برخاستید همه رفع میشود !.. ـ ۱۳۳ ـ