Page 864

( ۲۹۱ ) خروشتی و تتبعات قرن بیستم : چون در اوائل قرن ۲۰ منشاء رسم الخط خروشتی دوباره بالا شد يكعده علما و مستشرقین ممالك مختلف مثل موسیو سبلون لوی ، فرانك ، پیشل ، پلیو ، لیودرا كنو ، داخل مباحثه شده هر كدام نظریات خود را به میدان انداختند و در نتیجه راجع به اصل مبداء رسم الخط مذکور واسم آن و دیگر اختصاصاتش مشاجره بزرگ شروع شد که اینجا بدان كاری نداریم و خلص نظریات بعضی از علما را در آن باره مینویسم . موسیو رونه كروسه فرانسوی در جلد اول كتاب تاریخ شرق اقصی صفحه ٣٤ می نویسد : ( چنین مینماید که رواج یکی از ذوالفبای اولیه هند (خروشتی) یا (خروشتری) که از قرن ٥ تا ٤ق م در کندهارا کا پیسا ، و پنجاب معمول بود به زمان تسلط هخا منشی ها نسبت شود . این رسم الخط مستقیماً از الفبای آرامی منشیان پارسی اشتقاق یافته است . رسم الخط دیگر هندی ( برهمنی ) که رسم الخط مناطق گنگا و دکن بود و ازان تمام الفباهای فعلی هند اشتقاق یافته هم به الفبای سامی نسبت میشود که از راه بحر داخل هند شده است) در پاورقی صفحه فوق می نویسد : (کتیبه) ارامی که جدیداً سرجان مار شال از تاکزیلا کشف نموده و به حصۀ اول قرن ٤ ق م نسبت میشود اصل مبداء خروشتی را روشن کرده است ژورنال آسیائی سال ۱۹۱۵ـ صفحه ٣٤٠ ) از طرف دیگر برما معلوم است که موسیو «سیلون لوی » اصل « خروشتری » را به کاشغر نسبت میدهد (B.E.F.O.11246 ) « ژان دو مرگان » سکه شناس معروف فرانسوی در رساله مسکوکات شرقی جلد دوم صفحه ۳۳۹ مینگارد : « خیلی ها پیشتر از مداخلت یونانی ها در ولایت شرقی امپراطوری هخا منشی و در هند رسم الخطی درین مناطق معمول بود و مستشرقین امروز به قبول این مسئله متفق اند که یکی ازین الفبا ها یعنی