Page 672

٤٦٦ مجلس مشاعرۀ فرزندان زمانشاه وسردار زادگان درانی نگارنده آرزو داشتم درختم کتاب درین باره بیشتر حرف بزنم چنانچه درصفحۀ (١١) راجع بادب دوستی شهزادگان اشارت کرده ام وچون تراکم مضامین به حجم کتاب افزود به پرداخت این مسائل خویتر موقع نیافتم ولی ازینکه وزیر زادگان عصر زمانشاه نیز مطابق مقتضیات جبلی ومانند شهزادگان ازهیچگونه صفات هنری وادبی بی بهره نبوده اند بطور مثال این يك غزل نواب غلام احمدخان[وزیرمختار فتح جنگ شاه] فرزندسردار شیرمحمدخان مختار الدوله را که در وقت شباب انشاد کرده و سردار محمد عمر خان بن سردار محمد کلان خان امین الوجوهات بن سردار علم خان وکیل الدوله که همچنان دردورۀ شباب بخواهش او تخمیس نموده وهردوتن از معاصران وهمدبستان شهزاده عبدالرزاق دری وشهزاده یونس و شهزاده حیدر و شهزاده تیمور وشهزاده محمدا نادر (فرزندشاه شجاع) وشهزاده مجاب اند دراختتام کتاب میپردازم تا آن کسانی که ما نند درس شمشیر در مکتب ادب نیز باشهرادگان درانی از زمان طفولیت در يك انحصار کا بل همدرس وهمگوا بوده اند شناخته گر دند: به گلشنی که هوایش به خلد مقرون است بتى چوشمع بفانوس وغلق بیرون است به عشوه گفت بیا طالعت همایون است چه خوش حدیقۀ نیکو وجای موزون است قرار بخش دل عاشقان محزون است غنیمت است ظل بید و آبجاری و کشت دمی که كلك قضا خاك وی فرخ سرشت به عمر غره مشو وصل اوزدست مهشت زمین اوست محضر چوارض باغ بهشت بهر چه وصف کنم زان دو چند افزون است گرت هواست که واصف شوی بکوی نیاز بریز اشك ندامت بهجر سوز و بساز درین سراجۀ غم غیر درد عشق مباز چه سوی باغ خرامد نگارم از سر ناز بی نظارۀ او سرو بید مجنون است نژاد همچو تو مهوش بشام و چین وختن به بست طوطی خوبان طبع طرز سخن گشای درجمن حسن همچو غنچه دهن بیاد لعل لبت ا ی مه دو هفتۀ من زیاده هر می لعلی که میخورم خون است بغمزه نرگس شوخت چراغ مقبر ست مدام لیلی و شیر بن گدای کوی تو بد کنند قبلۀ روی ترا همیشه سجد (غلام احمد) مسکین اسیر زلف تو شد گهی زلطف نگفتی که حال توچون است در آتشست وجودش بسوز ودر د قرین نه تاب صبر نه یا رای گفتنست چنین دمی زروی ترحم به پیش ا و بنشین بگیر دست (عمر ) از کرم براز مبین که موج زن برخ اشك همچو جیحون است