Page 70

بودند راه فرا رسیده بجای ایشان عساکر منصور شب به سر برده فردا روانه سر کسی شدند و چون در اثنای راه کوتل صعب الورود بود و مشهور به سرکی فریقین را بحال ضبط آن شد از عنایت الهی و مدد طالع ظل سبحانی عساکر منصور پیشتر رسیده چون طنابان نیز یال بر سر کوتل بر آمدند سموم موافق عنان و هبوط همۀ هزیمت مخالف همان دلاوران عرسۀ جنگ به تعاقب هزیمتیان شتافته نهصد نفر از ایشان دستگیر نموده احمال اثقال اردو را به تاراج بردند باقی پراگنده شده بعضی بطرف سردار محمد اعظم خان و برخی به کوه سفید گریختند . بعد از انهزام اعـد ا سر دار محمد ر فیق خا ن نیز رسيد ه به اتفاق روانه شدند و از کوتل پیوار عبور نموده به منزل علی خیل رسیدند. در اینجا سردار محمد ابرا هیم خان به ایشان ملحق شده روانۀ قلعۀ حت خیل شدند چون در آنجا ر سیدند از تعب سفر مقدمه را به فردا موقوف نمود ند و نما ز پیشین همان روز سردار محمد اعظم خان سپاه خود را حکم داده که هر کس نان سه شبه به ذمه بیا دارد وقت شب سیاه را که بقدر شش هزار نفر بودند بر جا گذاشته با چند نفر خواص راه فرار پیش گرفت وقتی سپاه شیپور نظامی به طریق سلامی زده امان خواسته ضمیمۀ لشکر منصور گردیدند . سردار محمد ابراهیم خان مانند اجل موعود که حصن وجود را رخنه - زد و دیوار ناپایدار حیات را از پای در اندازد از عقب رسیده متروکات او را وارث با لحق گردید آنچه تعلق به امورات سلطنت داشت ضبط نموده باقی برسیاه معاف فرمود و چون آن گمنام وادی حرمان آوارۀ دشت اد بار گردید ملك كرم را در ضبط آوردۀ شاهزادۀ بلند اقبال در قلعۀ کرم نشست و سردار محمد رفیق خان برای آرامی رعیت تا محال خـست رفته رعـیـا تسلی داد و سیدحساء الد ین را در آنجا حاکم نموده وایس به خدمت شاهزاده رسید از آ نجا با عساکر منصور متوجه غنیه و جی گردید تعز من تشاء و تذل من تشاء گل بیست و یکم در ذکر توجه رایات عالیات بصوب تر کستان و استیصال سر دار محمد افضل خان از تفضلات خـالق منان قال رسول صلی الله علیه وسلم الجنة تحت ظلال السيوف مضمون حديث خجسته نقاب آ نکه مالك الملك تعالى و تقدس فردوس اعلی را زیر سـایۀ تیغ برق نمای خواتین معدلت آئین ودیعت نهاده وابواب فرحت افزای خلد برین را به شمشیر جهان گشای سلاطین عدالت قرین از روی تابعان شرع پیغمبر کشاده و از فحوای فرخنده ادای این کلام بلاغت نظام صورت این معنی چهره می نماید که نهال آمالی و آمال را سر سبزی از ترشح چشمۀ تیغ آبدار است وشاخ مراد و اقبال را تازگی از جویبار شمشیر آتش بار کس سر به اوج مقصود کشد که بی تر س و بیم قدم در معر که کارزار ما سویه کو شش کسی بوستان مملکت جهان در تحت تصرف آید که در عرصۀ رز مگاه از تیغ بلا روی نگرداند. (69)