Page 61

انه من قتل نفساً بغير نفس او فساد في الارض فكانما قتل الناس جميعا. همچنین چون سردار مذکور بانی نفاق وشقاق شده تیغ تیز را در میان اهل اسلام نهاد و فساد و فتنه را جویان شده از در گاه خلیفه برحق رو گردانید واز همه وبال ونکال به وراجع گردیده خود را مطعون انس وجان ساخت لاجرم وسيعلمو الذين ظلموا اى منقلب ينقلبون شامل حال او شد چنانچه ذکر یابد انشاء الله وقتی به وادی بوار وقطع مراحل ادبار به جناح استعجال نموده تا خود را به کابل زمین انداخته موجب افساد و خرابی آن بلاد کرد و چون به نواحی غزنین رسيد درة التاج خلافت وكوهر درج امارت سردار عالی تبار سردار محمد على خان علیه الرحمة والغفران که امير مكين مكان در وقت یورش هرات نائب مناب ونواب مستطاب شهر کابل کرده بود از الهام غیبی و اشارات لاریبی بر ارادهٔ او مطلع شده در دو سه یوم بقدر بیست هزار مردر جرازان حوا کین از مضافات برخود جمع نمود و تهیهٔ اسباب حرب وتمهید مبرزات طعن وضرب خواست تا وجه مقابله شناخته خیال فاسد از سر و فكر باطل از دل لاطائل او بيرون نمايد ليکن شیر خدا خان شریر خلافت و خیر انديشان سده امارت عرض نمودند که این امر اگر چه بر صواب و مسئله بی جواب است اما چون اسنی امر او لو الامر است حق آن مینماید که سبقت روا ندارد وتأنـی وصبورى از دست ندهـند بناءً بران مداخل ومخارج و برج وباره حصار را به مردمان کاری محکم نموده منتظر الوقت نشست . سردار محمد اعظم خان چون برین امر اطلاع یافت تدارك مقابلهٔ او را از حيز حوصله خود بیرون دیده به مقام زرمت شتافت وچون در زرمت رسيد از مردم آنجا حشری به همرسانده به هوای حکومت کابل از راه کوتل التمور به لوگر نزول نموده علم مخالفت بر افراشت وبعضی از روسای قوم غلجائی را به وعد ووعيد فريب داده شريك کار خود ساخت . شاهزاده بلند اقبال چون بر احوال ایا اطلاع یافت از کابل به عزم مقابله و ارادهٔ مقاتله بیرون شده برای سردار فتح محمد خان که درين ايام وارد قلات شده بود نوشت که به سرعت هر چه تمامتر خود را به کابل رسانيد. سردار فتح محمد خان اگرچه بمرض ذات الجنب گرفتار بود اما لحظهٔ توقف روا نداشته روانهٔ کابل گرديد وسردار محمد اعظم خان كه بنا بر رای فاسد خود وتحريص مفسدين حکومت کابل را نرسيدن در قبضهٔ خود میدانست ودر ذات مبارك شاهزاده والاتبار نيز جرأت مقابله نميديد چون قضیه سمت عکس پذیرفت و شاهزاده را خواهان جنك وطالب نام وننگ دید بدون استعمال ادوات حرب وبغير ظهور طعن و ضرب راه فرار پیش گرفته روانهٔ زرمت بلـکه تپه ظلمت گردید لہذا شاهزاده همایون فال مظفر لواء راجع به کابل فرمود و چون احوال سردار محمد اعظم خان تا اینجا رسيد الحال عنان جواد قلم را به تحریر احوال شير اشتمال آنحضرت منعطف ساخته در ميدان نگارش آن جولان میدهد مجملش اینکه چون واقفان سریر خلافت بر فرار آن وخیم العاقبت مشعر گردیدند از منزل ضمیران سردار فتح محمد خان را در عقبش مقرر فرموده تاوی را دستگیر نموده جزای عملش در کنار نهد سردار فتح محمد خان براه کلان قندهار افتاده واو براه فور رفته بود بهمت نیفتاد وسردار فتح محمد خان به عازم رود قندهار (٥٠)