Page 40

شهنواز خان بی حیا به وقوع رسید و چون خبر تسخیر فراه در موضع کشک نخود و دو منزله قندهار به سردار محمد امین خان رسید بی جرأتی به کار برده نه عزم پیش رفتن ونه یارای پس آمدن نمود بلکه در آنجا مدت مدید توقف کرد و چون خبر تسخیر فراه به سمع خاقان منصور و امیر غیور رسید نائره غضب آنحضرت زبانه کشید آتش قهر و سخط او مشتعل گردید ارکان دولت و اعیان حضرت را بی تعلل پیش خود طلبیده در باب تنبیه آن خود رای و توجه بصوب آن دیار و تسخیر هرات بطریقه مشورت گر ید : مثنوی ز پیران روشن دل و رای زن بر آراست از روی کین انجمن زهر کاردانی به رای درست بمی رفتن آنسو یکی رای جست گشاید هم از مشورت کار سخت به دست شگوفه بهار از در خت همه زانوی ادب زده و زبان نیاز در دعای آن خسرو سر فراز کشاده حسب الحال مترنم این مقال گشتند . مثنوی که شاها خدایت نگهدار باد زمانت مطیع و فلک یار باد بهر جا نهی روی چون آفتاب ترا باد فتح و ظفر در رکاب سر خصم پامال راه تو باد سیاه روی حساد جاه تو باد چون صورت مصلحت به انتها رسید عزم تسخیر هرات و استیصال آن مدیر بی ثبات جزم فرمود قوامچیان بپرهام مرتبت به اطراف وجوانب به جهت استحضار سپاه کواکب مواکب روان وشتابان ساخت تا لشکر ظفر اثر به میعاد مقرر در کابل و غزنین وقندهار زیر لوای نصرت انتما جمع آیند، اگرچه از کثرت برف وریزش باران و بسیاری گل ولای راه مسدود مینمود و چندان اشک از دیده سحاب ریزان بود که گویا از تاثیر گریه جواهر هوا آب شده یکبار ه و بارید . بیت : ز آشوب باران و جوش سحاب همه جوشن و خود گردیده آب زمانه می خواست که گرد وغبار که به جهت ترا کم حوادث روزگار برخواسته بود فرونشاند و گرمی آتش فتنه که دران ولایر افروخته بود تسکین دهد ابری برانگیخته چندان برف و باران بارید که اگر به شدت سرما نه یکدیگر بر بستی از همه سوسیلها روان گشته بدریا محیط وعمان پیوستی . بیت : گرنه آب از شدت سرمای می بستی به هم از همه سوسیل پیوستی بدریای محیط مگر فاسخ عزم صمیم واراده محکم امارت مآب نشده پای مبارک رادر رکاب آورد (۳۹)