Page 189

مگر سردار مذکور راهمان آتش در کاسه و شراب غرور در پیاله بود لذاحکم قضای توام عز اصدار یافت که شهزاده هشت نفر سردار محمد یعقوبخان و سرداران جلیل الشان سردار محمد اسلم خان وسردار محمد حسین خان وسردار ولی محمد خان وغیره با گل سوار ازطرف مشرقی وتوپخانه آتش بار ازطرف کوه اسمائی برقلعةچنداولان رفته مرکز داران راقیل نمایدوکل پلاتن که مهتم شده بودند حکم شد که آماده بوده ازجای خود حرکت ننماید چون فرموده با تمام رسید امر مهتم الانصرام بنفاذ پیوست که اگر آن مدهوش باده غرور درعرصة بیست دقیقه از سوراخ قلعه بیرون نشود از زلزله توپ های آتش بار وصواعق خمپاره های برق کرداراهالی قلعه را عاقلها ساخته و سکنانش را از راه آتش که عبارت از نار حامیه باشد باخرت رسانند رؤسای چنداول چون آتش قهر شهریارجهانداررا ازبانه زن دیدند نعوذبالله من قهرالحلیم گویان فریاد الامان الامان بر آوردند وسردار محمد اسماعیل خان را جواب صاف داده طوعاوکرها آئینا طائعین گفته از قلعه اخراج نموده سپر دامنای دولت خداداد کردند حکم جهان مطاع اصدار یافت که اورا بادو برادرش ذوالفقار خان و ... خان برده درکوهات سپر دامنای دولت انگلیسه نموده مراجعت نمایند وچون سردار مو صوف مقید سلاسل جزاءاعمال خویش شد فتنه جویان که محرك این سلسله بودندهریکی برجای خود افسرده گشت حضرت اعلی نیز مضمون دار مشحون والكا ظمين الغيظ والعا فين عن الناس را معمول داشته پرده را از روی کار نبرداشت سردارمو صوف چون نزديك يك منزل کوهات رسیدیشب برادران خودراگذاشته رو بگریزنهاد وازان کوهستان خودرا بسوات رسانده ازانجایبدخشان رفته درقلعة کولاب نشست وچون قلعة کولاب بلکه تمامی ملك بدخشان بردست هواخواهان دولت فتح می شد سردارمحمد اسماعیلخان امان خواسته بیرون رفت وازانجا معذرت نامه ها بتواتر مرسول داشته عفو جرایم خواست خطا پوش عذر پذیر عفو جرائم او فرموده بحضور طلبید بعد ازمرور ایام محدود همان ناتراشی ها مکررا ازوی سرزدوثانيا ويرا مرسول کوهات فرمود : گل سی ونهم در ذکر عزیمت سردارمحمداسحق خان واستقبال باغیان ازفضل ملك ديان وعون طالع شهر یار جهان : - قبل برین گذارش یافت که محمداسحاق خان ازتوجه عساکرنصرت مظاهر بی آرام شده از تخته پل رو بفرار نهاده از آب آمویه عبور نمود ورو بوادی ادبار نهاده شبی درجائی وروز در ما وایی بسر می بردند بندگان اقدس بنا بر خلوص عقیدت و صدق خدمت از قول حکما که فر موده اند . بیت گرت مملکت با ید آراسته مدد کار اعظم بنو خاسته نخواهی که ضایع شود روزگار بنا کاردیده مفر مای کار (۱۷۰)