Page 79

(۷۴) داستان داخل شدن شاه شجاع در ملک کابل و گرفتن حاجی خان رامعه حیدرخان وفرستادن بطرف فرنگ ۱۲۵۹ که چون شاه شجاع شاه خسرونژاد ازان شادمانی دلش گشت شاد سوی لات انگریزت گفتا که آن۔ یل و سر کش و مهتر و پهلوان - عنایات ایزد بلطف اندر است که اکنون مرامونس و یاور است تهی ساخت خاطر زاندوه ها در لطف بکشود بر رویما بشد کابل از بدسگالان تهی گشاد ایزد اکنون در فرهی چرا اندرین جا قرار آوریم نشیمن سر تخت شهر آوریم در شادمانی کشاییم باز رضا ایم بر چرخ گردنده ناز چنین گفت و فرمود تا کار دانا کشند و رسانند بکر دون ثنا - برآورد چون طبل رحلت فغان بلرزید گویی دل آسمان - بفرمود جنبید لشکر چو کوه کزو گشت چشم جهان بین ستوه نهادند رخ سوی کابل زمین بدو گفت چشم فلك آفرین زمین گشت زان لشکر دلستان بسان نیستان هند و سنان سراسر زمین تنك و تاریك شد که پوهنده را راه باريك شد وزین سوی هم خلق کابل دیار سراسر سیاه و صغار و کبار دگر نیز خلق کوهستانیان لب شاد و خرم دل شادمان مقابل همه سوی شاه آمدند پرستنده و نيك خواه آمدند نمایان شد اندر مهان سپاه رخ خسرو او چو خورشید وماه سپاه نیز میامد چا کر کان درخشنده از تیغ روز گنوان بزرگان بنزدیك شاه تا ختند بپابوس شاه جمله پردا ختند ملاقات شد حاصل یاوران مبارك بشاه گفت پیر و جوان وزان پس سوی شهر رو آورید بسال کههن خسرو او رسید بشهر اندر آمد شهر فراز بجوی کهن آبش آورد باز دورويه خلایق ثنا خوان بشاه ستادند گفتند شاه را ثناه