Page 21

(١٤) خبر شنیدن امیر دوست محمد خان از آمدن برنس . . . آن شاه با نام و ننگ که قاصد رسید از دیار فرنگ . . . بفرمود کای پهلوان خردمند و دانا و روشن روان . . . . . مردم شهر همه بدارند خود دست از کار همه . . . . . . صغار و کبار . . . . . امروز بیرون شهر چه از هوشمندان صاحب سخن که هستند با ما درین انجمن مقابل بر آیند بیرون همه نوجویان شواند و میان زمه پس آنکه دو پیلی که بودش بکار بیاراست او را برنگ نگار جل اطلسش بر فگنده ببر کزان زینت آراست زیب دگر در و کوهیه بست از زر ناب که رخشان شود چون رخ آفتاب فگندش بسر نیز افسار زر ز نقره در و قبه های دگر . . . هر گوشه آویختن . . . خ مینر بختن بگردن درش مهر ها گوهری برافر وخت چون چرخ نیلوفری چو شد کار پیلان بر آراسته کنون اکبر (۱) از جای برخاسته بفرمود تا مردم آمد بیرون سپاهی سراپا به آهن درون جوانان آزاده با زیب و فر همه دیبۀ چینی اندر ببر مراهق پسر کان شیرین لبان زگیسو کمند و زابرو کمان زابرو فگندند در سینه تیر بخم کمندشان خلایق اسیر . . . چشم همچون بت آزری . . . جان مردم بغارت گری بهر عشوه چون مهره کهر با بی دل ربودن همه دلبر با تمام خلائق ز پیر و جوان برفتند چون موجۀ بیکران ز انبوه مردم جهان گشته تنگ که آینده را نیست جای درنگ زگردسواران دران روز گار سیه شد هوا همچو ابر بهار (۱) وزیر محمد اکبرخان غازی پسر رشید ومجاهد امیر دوست محمدخان .