Page 100

جنگنامه (۹۳) بدانست و برجست چون برق تیز ز دلهای او نامداران تمام بگشتند بر باد پیمان سوار چو صیدی کز اندیشه ناخوش شود بدان جمله خیل و سپاه با رشهر بشد شاه کابل زمین در زمان کشاده دو لب گفت که ای یار شهر ترا شرم نامدارین بارگاه از ین نامداران درین انجمن من از دست اعدای دین خواروزار که مفتی بخار اشریف هستم ش تو بر قتل من چاره جوئی همی بمرگم اگر شاد گردد دلت درینجا اگر دست بتوان گرفت چو بشنید گفتار او تا جور بگفتا که ای شاه گیتی فروغ نه آگاهم از آنچه گفتی و را منه برمن این نام را از بدی بمرگت اگر شاد گردد دلم ولیکن مرا از تو سود و زیان بقتلت چرا بسته با شم کمر نخست اند رآنجا که بودت قرار بر و باز بنشین بشکر و کنون واکن تو اکنون بنزد يك من زفرغان طلب ساز همه آل خویش زگشتی بخشای شه پر ستیز ز دریا بخشای نهادند گام نهادند رخ سوی شاه بخار . . . . . آتش شود رساندند خود را بشهر بخار بنز د یك سالا رتورا نیان عجب نقش بستی بشاهان د هر ازین تاج شاهی و خیل و سپاه که برقتل من بر کشادی دهن بتو بر پنا هید م ای شهر یار بود خسرو او شرف پا ك كيش بحشر خدا را چه گوئی همی شود مقصد از قتل من حا صلت که در ژرف دریام سازی شگفت زما لی ز خجلت فر و برد سر چرا بر فروزی چراغ دروغ کجا رنجه ا ز تو شگفتی و را بر و یم مزن تا ب نا بخردی همین لحظه اندیشه را بگسلم نیامد گهی بر سروما ل وجان تو خود کن بسندای شه تاجور که دادم نشانت به شهر بخار دلت را بدا ندوه مفون رهنمون میار از دیگر درا بن انجمن میادا شوند آن همه سینه ریش