Page 452

(۱۸۱) پادشاهان متاخر جلد دوم بر آوردند و دادمردانگی دادند وسر موئی در کشتن و بستن تقصیری نکردند خصوص که به آن جنگ چون دل بخیلان تنک بود در نیم ساعت از کشته پشته ها پر شد وزمین معر که ازخون روانان ودلاوران گل گون گشت وسرهای غضنفران چون گوی در میدان نبرد بهرطرف غلطان بود واز تردد دلاوران وشمشیر زنان گرد وخاك معر که با دود توپ وتفنگ همراء شده زمین رزم گاه را چون شب دیجور سیاه و تاريك گرد انید لا کن در اول جنگ دوصد سوار رساله حیدری باسوار ملکی که سردار عبدالله خان سر کرده بودند مقابل افتادند و بيك حمله دو طرب رساله حیدری سردار عبدالله خان باسوار ملکی الفرار گویان فرار دشت ادبار گردیده بجانب کابل رهسپار شدند و سواران مذکور بعضی بجانب هرات و هزاره جات و برخی برکاب سردار عبدالله خان جانب کابل روانه شدند جلس کلام بعد از يك ساعت بلکه کمتر شکست باشکر کابل افتاد و فراری کابل وغوری وجانب خان آباد گردیدند و تاب وطاقت نیاورده از ضرب دست لشکر ترکستان فراری شدند اما فوج ترکستان از شکست لشکر کابل آگاه نبودند زیرا که میدان جنگ از دود توپ وتفنگ وگردوخاك میدان تیره وتاريك گرديده بود وظاهر نمیشد تا اینکه آواز الامان الامان از لشکر کابل بر آمد ولشکر ترکستان دست از قتل باز داشتند بعد از زمانیکه هوا روشن شد لشکر کابل سلامی گرفتند و با مر محمد حسین خان نایب سالار ساعتی بگوشه توقف کردند لاکن لشکر ترکستان بجانب خیمه گاه لشکر کابل رفته تاراج نمودند نایب سالار کابل غلام حیدر خان که قضیه را چنین دید باقی مانده افواج در بالای تپه بلندی رفته خود داری میکردند و بحیرت مانده بودند ومتفکر بهر طرف مینگریستند اکنون از مقدمه دشت شنوید لشکر ترکستان که مامور دشت بودند و خودرا سد راه لشکر کابل میدانستند در فرصتی که مقدمه تپه هم بر پاشد و آواز توپ وتفنگ بر آمد در دشت نیز مقدمه دستهاد و نایب غلام حیدرخان درمقابل فوج ترکستان که در دشت بودند فوج مکمل و جنگجوی فرستادند وهر دو لشکر بهم در افتادند وجنگ پیوستند . فرد دو دریای لشکر بجوش آمدند دلیران بهم در خروش آمدند شاعر میگوید: شعر روزجنگ توشود سرخ و سیاه ازخون وگرد موج دریای محیط و اوج گردون برین بهر حال لشکر طرفین بمردی شمشیر کین بهم میزدند و در قتل وقتال دست و بازو کشاده بودند چنانچه از گیرو دار مردان کار وزار زمین معرکه در لرزه افتاده بود و صدای