Page 393

(١٣٤) دبه های بارود وکنده های سنگ ونقبه های نمك که قاعده نقب است برسازند و دهن زیر زمینی را فیر ریزند ومستحکم کنند وفلیته نقب را از خانه کناره که گمان بکس نباشد بر ارند و در موعد مقرری اتش بدهند وخود را دور دارند تاهمکار اقدس را باچند نفراز خدمتگار حضور شان تلف سازند لاکن از فرموده استاد بیخبر ما ندند . فرد چراغی را که ایزد برفروزد هرانکس پف کند ریشش بسوزد و دیگر شاعر میفرماید باخدا داد گان ستیزه مکن که خداداده را خداداده است بهرحال بقرار یکه تحریر شد و بالاذکر گردید جمیع تدبیر های خود را انجام داده بودند اما تدبیر شان درباره سیاه سالار موافق امداء مقتول کردند زیرا که تقدیر ازلی رفته بود درباره سرکارکه ظل اله ونیت بخیر و خداجوی بودند و با دوست و دشمن رفتار خوبی می نمودند و باخلق خدامروت ومواسات میکردند تدبیرشان برعکس افتادوبد کرداری شان را جمع بخود شان گردید . شاعر میگوید. شعر منم که روی دلم در شکیبت کار خود است وگرنه گبر و مسلمان روا ج می طلبند وشاعر دیگری میفرماید . شعر هرانش که دست قضا بر فروخت همه فکر و تدبیر ها را بسوخت مختصر کلام در همان موعد مقرری که بایت شب مذکور بوعده های خود و فا کنند سردار محمد حسین خان که بسیار بحضو ر سر کار معتبر و خواستکار بود ند بندگان اقدس را تکلیف مهمانی کرد زیرا که قبل عرضه داشت کرده وعده ووعید نموده بودند سرکار اشرف بنا باعت محبت وخاطر خواهی قبول فرمودند که بعد از نماز پیشن سرکار - توی الیافتدار در همان عمارت پر فتور تشریف فرما شوند هنوز بندگان اشرف ظل اله در حرم سرای تشریف داشتند که کنیزی از حرم سرای سردار محمدحسین خان داخل حضور شد و قضیه نقب زدن ویر کردن را عرضه داشت نمود روز برگشته رفت که مبادادشمن واقف شود ضرر نرسانند بندگان اقدس از شنیدن این واقعه متفکر شدندوبحیرت فرورفتند وچون مار برخود پیچند ند و بفکر ماندند و به شبهه وشك افتادند لاکن تحمل کردند و بیکس اظهار نکرده از حرم سرای به یوان خانه تشریف بردند و بر تخت طالع و اقبال بر نشستند اما پریشان احوال وملال آگین درین وقت پنجنفر خدمتگار خاص که دایم مامور حضور بودند حاضر آمدند وسرکار والارا پریشان دیدند در اندیشه افتادند که صدراعظم که بزرگ وزرا و بزرگترین خدمتگاران بودند از جای برخواسته دست باادب عرضه داشت نمودند .