Page 162

يارب اكنون كن غريق رحمتش سال فوتش را بجستم از خرد عاقبت از دهر فانی رفت و گفت جاهش اندر بهشت جاودان اشک ریزان از غمش افغان كنان در جوار ایزد عبد الله خان ١٣٠١ ق داد از غارت بیداد گر دست قضا بست چون شمع سحر دیده ز بزم احباب رفت آنكس كه زعشقش بجنون پیوستم سال فوتش چو بجستم ز افغان میگفت زانکه از گلشن عالم همه گلچینی كرد آنکه تا بود در آفاق خوش آئینی کرد لفظ بنمود مرا و خبر از معنی كرد در هزار و دو صد و یک سفر دینی كرد ١٣٠١ ق ياس گل كرد غنچۀ امید من به ظلمت كه غمش ماندم خون شو ایدل به كلفت جاويد عقل تاريخ فوت او گفتا تا ز دهر آن انيس دلها رفت كه چنان شمع محفل آرا رفت که کنون دور عشرت ما رفت دل پر آرزو ز دنیا رفت ١٣٠١ ق توضیح: درجائی كه شاعر كلمۀ مبارك [الله] را به اله و عقبی را از [ی] به [الف] تبدیل نموده است غرض آن پوره شدن عدد جمل است که جهة مادۀ تاریخ گرفته شده است یعنی به عدم لیاقت شاعر محسوب نشود زیرا که جناب میر هوتک خان فوفلزائی متخلص به افغان در عصر خود در صفت شاعری سمت استادی بر همه شعرای معاصر خود داشته و دیوان مكطلی از خویش بیاد گار گزاشته است. «١١٦»