Page 144

واقع شد و وأمر کرد تا او را زنده گرفته حضورش آرند. هر چند مامورین آزاد خان او را مژدۀ خواستن دادند و به امان قتل او نیز پیام اطمینان فرستادند ولی سید موصوف دست از جنگ بر نگرفت تا که یکنفر هندویه ضرب شمشیر مجروحش ساخت باز هم روش مردانه گی را از دست نداده تیغ بدست گرفته و به لشکر آزاد خان به نعره گفت که هرگز بشما تن در نمی دهم مگر اینکه شمشیر بدست مرا بگزارید تا نزد آزاد خان بروم لشکر آزاد خان ناچار او را راه دادند که همچنان سواره و شمشیر برهنه بر کف نزد آزاد خان شده سلامی گفته پیش روی صف لشکر بایستاد و در جواب سوال آزاد خان نام ومقام خود را بگفت که سیدم و [علول شاه] نام دارم و در قریۀ اتمان خیل یوسف زائی سکونت دارم و سیادتش به شهادت نجیب الله خان نام به یقین پیوست و از طرف آزاد خان صد روپیه معاش بصورت ماهوار برای او مقرر شده وجهة التيام جراحتش که از ضرب شمشیر یکنفر هندو برداشته بود یکنفر جراح لائق نیز مقرر شد و پس از صحت یابی پنجصد روپیۀ دیگر نیز انعام فرموده و آزاد خان وعده داد که بواسطۀ او هر که از مردم یوسف زائی خیال ملازمت عسکری داشته باشد حاضر شده و معاش مقرره دریابد بدینگونه هزار و پنجصد نفر اسیرانی را که دستگیر شده بودند نیز تکلیف ملازمت کرده ولی آنها نه پذیرفته واز نزد آزادخان مرخص شدند ولی آزاد خان ظالم ظاهراً رخصت داده و در اخفا کشتی بانان دریای مظفر آباد را امر کرد که در وقت عبور همه را غرق نموده و از حیات محروم نمایند چنانچه کشتی بانان هزار و پنجصد نفر لشکر تیمور شاهی را بدان نوع غرق دریا ساختند. یاداتی عمل آزاد خان را در فصل ما بعد ملاحظه فرمائید. «۱۰۳»