Page 180

– ۱۷۷ – و صلیب را که بجز از ایام عید بدیگر ایامی بیرون نمی اوردند بیرون اوردند و در مقدم روی او گرفتند و خود بطالیق هم که والی شان بود بهمراه او روی براه اورد و از برای تبرک گفت که ای پدر ما اگر چنانچه توان صاحبیتی (ر) شانرا میشنای خوبوالله هرگز درین شهر خونرا از برایشان مفتوح نمی کنم و تو ما را بهمراه این گروه عرب واگذار شو که یا خوبانها را می گویم یا کشته – میشوم تبرک از برای شان گفت که من این امر را خوب تحقیق میکنم بعد ازان تبرک بهمراه بطالیق والی شهر در بالای سورامدند و خود بطالیق هم در یک جانب تبرک ایستاده شد و صلیب را در مقدم رویشان گرفتند و انها را مقدم روی امیر ابا عبیده (رض) ایستاده شدند و اواز کردند : که ای شیخ ستم کشنده چه میخواهی . امیر ابا عبیده (رض) عنه جوابداد که این شخص امیر المومنین عمر (رض) خلیفه بزرگ است که بطرف شما امده و بغیر از وی خلیفهء دیگری نداریم حالا شما بطرف او (رض) بیرون شوید وصلح وامان را بهمراه اوعقد کنید وبه تحت ذمهء او داخل شوید و – جزیه را برضایمندی خود ادا نمائید . تبرک گفت که اگر ان امیر شما امده باشد که شما ازوی– بالاتر امیر دیگری ندارید از برای او بگوئید که بطرف ما نزدیک اید که ما او را به نعت وصفت او – می شناسیم و از بین شمایان همگی او را جدا میکنیم او را بگوئید که پیش اید و در برابر ما ایستاده – شود تا اینکه مایان او را به بینیم اگر همان امیر شما نباشد که مایان صفات او را در انجیل دیده ایم بعد درمیان ما وشما بجز مقاتله ومحاربه در چیزی نخواهد بود – راوی گفت که امیر ابا عبیده (رض) بخدمت امیر المومنین عمر (رض) بازگشت و گفته تبرک را باو خبر داد وعمر (رض) قصد کرد اینکه از جای برخیزد اصحابا وعرض نمود که یا امیر المومنین شما تنها بطرف شان میروید وبجز یک مرقعهء خود دیگر هیچ از الات واسباب بخود همراه ندارید ومایان فقط خائفیم که مبادا از– برای شما مکر وفریبی داشته باشند و از طرف شان از برای شما مشقتی عاید گردد درینوقت امیر المومنین عمر (رض) این ایهء کریمه را قرائت نمودند ( قل لمن يصيبنا الا ماكتب الله هو مولينا وعلی الله فليوتكل المومنين) بعد ازان امر کرد که اشتر شانرا حاضر اوردند و در بالای اشتر خود سوارشدند و همان مرقعهء موحوفه بجان شان بوده دگر هیچ لباسی نداشتند و با قطوانی را بسر خود پوشیده بودند و بغیر از ابا عبیده (رض) دیگر باوشان همراه نبود ابا عبیده (رض) هم در مقدم رویشان قدم میزدند و رفتند تا اینکه بسوا شهر نزدیک رسیدند و دران جا ایستاده شدند که الفة تبرك واطاليق دران برابر در بالای سور ایستاده بودند بعد ازان ابا عبيده (رض) بهمراه شان بسخن گفتن شد و فرمود : ( باتی دارد ) ( کابل مطبعهء سرکاری )