Page 74

۶۷ معامله نمود . ولی با وجود آنهم علامت کین و غضب از چهره اش پدیدار بود . وحشی ما با وحشی اسیر یک چند کلمه تعاطی کردند . ولی چه فایده که وحشی ما بلسان وحشی اسیر بکمال مهارت واقف نیست لاجرم دانستم که بخواهش طبعم محاوره با او دست نخواهد داد مع هذا عزم خودم را باطل نکردم . وحشی ما وحشی اسیر را مخاطب نموده گفت : "مترس چرا می ترسی، این افندی ترا نمیکشد" . او به جوابش گفت : "وای ایشان مگر گوشت نمی خورند ؟" پس ازین سخنش معلوم گردید که چنان گمان می برد که ما او را کشته خواهیم خورد . لاجرم همین مکالمه اول را اساس اتخاذ نموده با وحشی مذکور بواسطه ترجمان ابتداء بمحاوره نموده گفتم – آیا شما مگر انسان را میخوردید ؟ گفت - چه کنیم ، تقدیر الهیست ! گفتم - په په ! چسان تقدیر الهی ؟