Page 129

۱۲۲ بدنمای کهنی خود را بایک لباس مخملین بانقش و نگار عوض کرده روی اغصان اشجار پر از بار مشغول به جولان باشد ، حیات سابقه ام که از اجزای خود بینی و خوددانی تشکیل یافته بود بنظرم اینطور برمیخورد که طبقات ظلمات یکی بالای دیگر از همه اطراف مرا محاصره نموده است، اعمال و افعال اولیه ام بحدی زشت و کرخت مینمودند که بنده نمی خواستم آن طرف عطف نظر نمایم. دلم از حب ملی و عشق وطن این طور مملو بود که حیات و بقای ملک خود را در حیات و بقای قوم مختلط و مضمر میدانستم. هر چند سعی نمودم خود را علیحده تصور نمایم اما نائل نگشتم- ایذای قوم را ایذای خود و راحت قوم را راحت خود میدانستم- بالجمله بنده درین سرور و ایقظاظ روحانی مستغرق بودم و نمی خواستم احدی مخل گردد که دفعهً یک صدای راحت افزای خیلی شیرین پردۀ گوشم را در اهتزاز آورد :