Page 217

شعر العجم حصه چهارم ۲۱۲ مبانیت سان گفته می شد ـ اگرچه شعرای ایرانی ظاهراً تقلید عربها را نموده اند. ولی در واقع آنها محض تقلید خودشان را نموده اند ـ زیراکه سبب تغیر شاعری اصلی عرب همین عجمی ها، شدند ـ و اثر آن چنین نتیجه بخشید ـ که شاعری فارسی از تمام آن اوصافی که خاصه و امتیاز شاعری اصلی عربها بود محروم ماند ـ اگر تفتیش و جستجوی مضامین مساوات آزادی ترفع ـ بلندی حوصلگی ـ بهادری ـ جنگ آزمائی ـ مهمان نوازی فیاض دلی و امثال آن در شاعری فارسی کرده شود ـ ابداً به نظر نمی رسد ـ و یافته نمی شود ـ و اگر فرضاً یافته شود ـ آنهم از واقعات شخصیه و کار نامهائی ذاتیه خود شاعر نمیباشد بلکه حکایه وقایع دیگری را می نماید ـ اگرچه فخر و ادعاء در شعرای ایرانی هم می باشد ـ ولی این همه در موضوع شاعری و مضمون طرازی و امتیازات علمی شان محدود است ـ برخلاف آن شاعر عربی اظهار این مفاخر خودش را بحیثیت یک فاتح و یک سپه سالار و یک جنگ آزماء میکند ـ و هرچه که میگوید فقط همان امری را بیان میکند ـ که خودش مصدر آن شده باشد. تاهم برخی شعرای این سبک را اختیار کرده اند ـ مثلاً این پیرایه مخصوص عربها بود ـ که تمهید قصاید را اینطور میکردند