Page 41

سیر نبویہ ۳۲ وسوره (طہ) خواند و چون باینجا رسید که : وَلَا تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفَى) حضرت عمر رض گریه کرد و گفت چه نیکو کلامی است و چه گرامی خطابیت! خباب فی الحال از زاویۀ اختفا بیرون شد و گفت : ای عمر رض بشارت باد ترا که دعای پیغمبر صلی الله علیه وسلم در حق تو قبول شده خواهد بود که دوش دعا کرد : الهی اسلام را عزیز گردان ! با ابو جهل بن هشام و یا به عمر بن خطاب حضرت عمر رض بیطاقت گشته گفت : خداوندی که این صفت اوست سزاوار آنست که غیر او را نه پرستند اَشْهَدُ اَنْ لَّا اِلَهَ اِلَّا اللهُ وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّدٌ رَّسُولُ اللهِ! آنگاه گفت پیغمبر کجاست ؟ تا نزد او بروم گفتند : در دار ارقم بن الارقم است و خباب و سعیدرض او را نزد آن سرور آوردند در را کوفتند یکی از اصحاب آمد از شگاف در احتیاط کرده دید که عمر رض است شمشیر بر دوش واپس آمد و دیگران را خبر داد ترسیدند و در را نکشادند حمزه رض گفت یا رسول الله ! حکم کن ! که در را بکشائیند اگر وی بخیرست مبارکش باد! و اگر بشر آمده من ضامنم که شمشیر حمایل ویرا از و بستانم و سرش را از تن جدا کنم ! بحکم حضرت م در کشاد شد حضرت عمر رض بیامد و سید عالم صلی الله علیه وسلم باستقبال وی رفت! هردو بازوی او را بگرفت و بفشرد و گفت ای عمررض تو