Page 154

سیر نبویه ۱۴۵ قصوری از من واقع می‌شد بروی من نیاورد. در همه احوال با یاران خود موافق بود؛ اگر ذکر دنیا می‌کردند حضرت صلعم نیز موافقت مینمود. و چون به حضور پر نورش از امور جاهلیت یاد می‌کردند و می‌خندیدند حضرت صلعم نیز تبسمی می‌فرمود. خواص واصل فضل را به تحف اسرار و هدایائی علوم مخصوص می‌گردانید تا به عوام بفهمانند و می فرمود: حاضر به غایب برساند؛ به یاران خود می فرمود: حاجات حاجت مندان را به من برسانید. زبان خود را از سخنان بی فایده نگاه میداشت؛ تألیف قلوب می‌فرمود و کسی را از خود متنفر نمی‌نمود. کریم هر قوم را مکرم میداشت، و کلانی آن قوم را با و مفوض میداشت. با یاران کشاده پیشانی می‌بود؛ و از حال غائب تفحص می نمود. افضل ایشان نزد آن حضرت صلعم آن بود که نیک خواهی مسلمانان را بسیار داشت. وکسی که با مردم مواسات و معاونت میکرد آن را بزرگ میداشت. در محفلی که داخل میشد به هر جا که مجلس منتهی می‌بود آنجا