Page 446

٤٤١ فردوسی نظامی که جز راستی در زمانه مجوی زنام آوران جهان برده گوی دلیر آمدی پیش من بانژخوا که صد آفرین بر تو شاه دلیر از آنم ترا این که بنمود راه که پیغام خود خود گذاری بچیشیر بدو گفت قیدافه کز داوری میابنی شاه آزاده لبت را به پرداز کا سکندری فرستنده نه فرستاده سکندر زگفتار او گشت زرد بترسید و شد رنگ رویش چو کاه روان پر زوره دور خان لاجورد بدارای خود برد خود را پناه منم ینطقون که خدای جهان سکندر محیط ست و من جوی آب جز این بچه فیلقوسم مخوان منه تهمت سایه بر آفتاب ۲ :- فرق بلاغت اشعار ذیل را مطالعه کنید فراوان فرستاد پیشش بپای صف اندر صف آراسته اندلگر از کلام فردوسی صرف اینقدر مفهوم میشود که غلام ها وکنیزهای بسیار استاد بودند لیکن از کلام نظامی باقاعده صف بسته استاده شدن شان معلوم میشود و این کیفیت را لفظ آرا