Page 399

٣٩٤ بهار فریدون و گلزار جم زباد خزان گشت تاراج غم وقتیکه سکندر نعش نیم مرق دارا را بر زانوی خود گرفت تصویرش چنین میکشد نخسته را بر سر ران نهاد شب تیره بر روز رخشان نها چون سکندر بدارا جواب گستاخانه نوشت بزبان دارا میگوید از ان ابر عاصی چنان ریزم آب که نارود گردست برآفتاب وقتیکه سکندر بر یک سردار حبشی هجوم برده صولت و تیزی حمله اثر ا چنین ادا مینماید کبک دری چون درآید عقاب چگونه جهد برزمین آفتاب از ان تیز تر حشری دیو سپیتن به تندی درآمد به آن اهرمن درینجا بلاغت را دقت کنید که ابتدا تشبیه نکرده بلکه اول به مخاطب میگوید که خودت میدانی که عقاب بر کبک چسان هجوم میکند و آفتاب زمین را چطور دفعتاً فرامیگیرد ؟ پس ازین اسلوب مقصدش این است که این کیفیت اول در د