Page 353

٣٤٨ دوش سلطان چرخ آئینه فام آنکه دستور شاه راست غلام از کنار نبرد گاه افق چون بدست غروب داد زمام دیدم اندر سواد طرۀ شب گوشوار فلک زگوشه بام گفتم آن نسل خنگ دستور است قرة العین و فخر اهل نظام لیکن این تشبیه و گریز از منطقی رازی گرفته شده چنانچه میگوید- مه گردون مگر بیمار گشته که نالید و تنش بگرفت نقصان بسان گوی سیمین بود اکنون برآمد بر فلک چون نوک چوگان تو گفتی خنگ صاحب تاختن کرد فگند این نعل زرین در بیابان درین کلام لطافتی و ندرتی است که در سخن انوری نیست این تشبیه را ظهیر فاریابی هم گرفته و باضافه نمودن چند تشبیهات دیگر آن را خیلی دل آویز نموده است - پیدا شد از کرانه میدان آسمان شکل هلال چون سرچوگان شهریار من با خرد بحجره خلوت شتافتم گفتم که ای نتیجه الطاف کردگار باز این چه نقش بوالعجب و شکل نادر است کز کار گاه غیب همیگردد آشکار